Zły los targa mną na prawo i lewo. Sama już nie wiem co mam o tym myśleć, jak się do tego wrednego Pana ustosunkować ani co ze sobą zrobić. Jestem zła i jak na buntowniczkę przystało- Nie korzystam z moich wakacji. W ogóle. Zamiast aktywnie spędzać czas, wygrzewać się w słońcu i robić wszystko to, na co wcześniej nie miałam czasu, Ja wygrzewam się, owszem. Jedynie w świetle mojej lampki. Aktywnie spędzam czas na robieniu kawy, kawy... I kawy, bo do kuchni mam dwa kroki.
I boję się o studia. Że jednak nigdzie mnie nie zechcą. Że zapisałam się na za mało kierunków. Że jak już się dostanę wszędzie, to nie wiem co wybiorę. Mam mętlik w głowie, bardzo konkretny mętlik w głowie.
I poczucie, że świat to jednak dziwka. Nie powinnam nawet używać takiego słowa, ale tak jest. Szczególnie jeśli uświadamiam sobie, że ludzie naprawdę idealni, tacy którzy od zawsze powinni być przy mnie są tysiące kilometrów stąd. Na innych kontynentach. Tacy ludzie, którzy kończą Twoje zdanie, albo mówią to samo w tym samym momencie. I mają te same poglądy. I zupełnie Cię nie znając wybierają dla Ciebie Twoje ulubione rzeczy. Z dnia na dzień zaskakuje mnie to coraz bardziej. Nie mogę pomieścić w swojej główce tego, że budzę się o trzynastej, a gdzieś tam jest piąta rano. Tego uczyli na geografii, to się niby wiedziało, ale ja nigdy nie zdawałam sobie z tego sprawy. Ot, kilka godzin w tą czy w tamtą. Teraz ma to znaczenie, bo wstaję rano i nie włączam komputera. Wiem, że tam moi idealni ludzie jeszcze śpią. Wchodzę sobie tu popołudniami, moi idealni ludzie się budzą i jedzą śniadanie, informując mnie o takim zacnym fakcie. Siedzę tu do trzeciej a nawet czwartej w nocy, bo moi ludzie mają wolny wieczór i chcą ze mną porozmawiać.
Zmieniłam tryb z 'wakacyjnego' na tryb koczowniczy. Nie wychodzę z pieczary, chyba że do łazienki, albo do kuchni po jedzenie. Ja tu czekam, usycham, więdnę.
Modlę się o jakiś cud. O to, by znów stworzyła się Pangea i żebym miała do Brazylii 1000 kilometrów, nie 10 542 tysięcy kilometrów. Przeraża mnie to wszystko. Znam swoich idealnych ludzi, którzy nie mówią po polsku. Język rzecz względna, najważniejsze, że myślimy tak samo. Oni w swoich językach, ja w swoich. Ale jesteśmy jednym, wielkim duchem, rozerwanym na kilka części. I mam świadomość, że tak naprawdę nigdy się nie spotkamy. A może cuda się zdarzają i tym razem mnie nie ominą?
Życie mi Interpalsowo i muzycznie ucieka przez palce. Fleetwood Mac dobrze znają mój nastrój. Kawa z mlekiem, herbata kaktusowa. To, czy Gui ma dobry dzień jest wyznacznikiem mojego dobrego dnia. To, czy Suvii przyjedzie do mnie na wakacje będzie wyznacznikiem następnych wakacji. Odmierzam czas nie w minutach i godzinach. Odmierzam czas wiadomościami.
I czekam na ten cud. Teraz to ja już chyba czekam na cokolwiek. Na list z Izraela.
Pan w papierniczym mnie wyśmiał kiedy spytałam o papeterię. "Dziewczyno, teraz mejle, esemesy, fejsbuk i czaty. Nie ma papeterii, ludzie listów nie piszą.". To smutne. Życie mnie ostatnio tak smuci i zadziwia w zły sposób.
This is madness.
środa, 27 czerwca 2012
sobota, 12 maja 2012
bluesa diabeł gra.
Zabawne, jak wiele może się zmienić w tak krótkim, krótkim czasie. Pisząc ostatnią notkę- Kończyłam. Kończyłam z czymś, co do tej pory było dla mnie ważne. Albo wydawało mi się, że jest ważne. I jakimś dziwnym zrządzeniem losu, tego samego dnia pojawiło się coś, co kazało mi trochę zrzucić, trochę się zatrzymać, przestać tak gnać bez konkretnego celu i powodu. Coś, czego bym się zupełnie nie spodziewała. Niewątpliwie przeżyłam dzięki temu najlepszą majówkę w moim życiu. Dzięki temu szłam na każdą maturę bez większego stresu. To trzymało mnie w ryzach. Pozwoliło mi gdzieś odnaleźć tą Agatę, którą zgubiłam. Tą, co potrafiła podejść do ludzi bez stresu, bez zamartwiania się jak ją inni odbiorą. Tą bezpośrednią, uśmiechniętą Agatę, która przestała bać się innych. I nawet trochę bardziej polubiła siebie.
Tylko.. Tylko to może ze mną jest coś nie tak? Los stawia na mojej drodze kogoś absolutnie cudownego. Inteligentnego, z poczuciem humoru, z takim młodzieńczym luzem, z odpowiednim podejściem do mnie. Kogoś, kto mnie każdego dnia zmienia na lepsze i kształtuje. Bo codziennie mu ulegam, to nic, że w błahostkach, ale od czegoś trzeba zacząć. Jestem mniej niepokorna. Z dzikiego zwierzęcia staje się powoli oswojonym koteczkiem. I to akurat jest dobra rzecz. Więc czemu ciągle czuję, że coś jest nie tak? Przeżywam najszczęśliwsze chwile w moim życiu... I wcale tego nie odczuwam. Nie tęsknię aż tak jak powinnam tęsknić. Nic mnie nie ściska, nie mam dreszczy, nie błyszczy. Zero fajerwerków, które powinny przecież strzelać. Już, teraz.
Może muszę się przyzwyczaić, że po raz pierwszy w swoim marnym życiu to ktoś zabiega o mnie, nie na odwrót. To nowe, przedziwne uczucie i ciężko mi temu sprostać. Przerażająca wydaje się wizja, że to nie ja jestem tą stroną, która 'bardziej chce'. Do tej pory to ja chciałam.
Los mi stawia na mojej drodze kogoś bez problemu. Kogoś dojrzałego, kto wie ile ma lat i na tyle lat się zachowuje. Żadne duże dziecko, żadnych problemów ze sobą i swoją "skomplikowaną psychiką". Chyba nie jestem przyzwyczajona do.. Normalnych ludzi. Zwykłych, normalnych ludzi, bez problemów, bez skomplikowanej osobowości, wielkiego schematu dziwnych i niezrozumiałych zachowań.
Może to kwestia czasu. Może to kwestia oswojenia się z nową sytuacją. Może te fajerwerki przyjdą z czasem, a nie tak od razu. Już nauczyłam się, że cierpliwość popłaca. Więc będę cierpliwa, a później.. Później popłynę z prądem. Zobaczymy gdzie mnie to poniesie.
Tylko.. Tylko to może ze mną jest coś nie tak? Los stawia na mojej drodze kogoś absolutnie cudownego. Inteligentnego, z poczuciem humoru, z takim młodzieńczym luzem, z odpowiednim podejściem do mnie. Kogoś, kto mnie każdego dnia zmienia na lepsze i kształtuje. Bo codziennie mu ulegam, to nic, że w błahostkach, ale od czegoś trzeba zacząć. Jestem mniej niepokorna. Z dzikiego zwierzęcia staje się powoli oswojonym koteczkiem. I to akurat jest dobra rzecz. Więc czemu ciągle czuję, że coś jest nie tak? Przeżywam najszczęśliwsze chwile w moim życiu... I wcale tego nie odczuwam. Nie tęsknię aż tak jak powinnam tęsknić. Nic mnie nie ściska, nie mam dreszczy, nie błyszczy. Zero fajerwerków, które powinny przecież strzelać. Już, teraz.
Może muszę się przyzwyczaić, że po raz pierwszy w swoim marnym życiu to ktoś zabiega o mnie, nie na odwrót. To nowe, przedziwne uczucie i ciężko mi temu sprostać. Przerażająca wydaje się wizja, że to nie ja jestem tą stroną, która 'bardziej chce'. Do tej pory to ja chciałam.
Los mi stawia na mojej drodze kogoś bez problemu. Kogoś dojrzałego, kto wie ile ma lat i na tyle lat się zachowuje. Żadne duże dziecko, żadnych problemów ze sobą i swoją "skomplikowaną psychiką". Chyba nie jestem przyzwyczajona do.. Normalnych ludzi. Zwykłych, normalnych ludzi, bez problemów, bez skomplikowanej osobowości, wielkiego schematu dziwnych i niezrozumiałych zachowań.
Może to kwestia czasu. Może to kwestia oswojenia się z nową sytuacją. Może te fajerwerki przyjdą z czasem, a nie tak od razu. Już nauczyłam się, że cierpliwość popłaca. Więc będę cierpliwa, a później.. Później popłynę z prądem. Zobaczymy gdzie mnie to poniesie.
sobota, 28 kwietnia 2012
fragile future
Zakończyłam coś w moim życiu. Trzy lata edukacji- ciężkiej, ale niewątpliwie potrzebnej są za mną. Chyba każdemu w czasie słuchania o tym, że zaczynamy z czystą kartą, od nowa, że przed nami prawdziwe, dorosłe życie.. Każdy zadaje sobie pytanie czy czegoś z tego okresu żałuje. Ja żałuję. Żal mi szkoły, która była, jaka była, ale.. Przecież tak wiele się tam zdarzyło. Żal mi nauczycieli, którzy może nie zawsze potrafili mi przekazać swoją wiedzę, nieraz były z nimi spięcia, ale w gruncie rzeczy każdy z nich przez te trzy lata coś mi ofiarował. Potem doszłam do wniosku, że żal mi nawet mojej klasy, która była najgorszą z możliwych. Mimo wszystko, nawet bezsensownych dialogów, kłótni i niechęci do niektórych będzie mi brakowało. A szczególnie szczeniackich wygłupów na miarę podstawówki, bo trochę było w nich uroku. Żałuję, że przez trzy lata nie potrafiłam się spiąć na tyle, by skończyć liceum trochę lepiej. Trochę bardziej pewnie, bo dopiero teraz myśl o maturze mnie przeraża.
Z drugiej strony wreszcie wyrwę się z miejsca gdzie tyle lat tkwię, gdzie jest pusto, gdzie wszystko mnie przytłacza. Wiem, ze za jakiś czas wrócę z utęsknieniem, ale teraz chcę się wyrwać. Usamodzielnić. Zacząć żyć. Żyć własnym życiem, nie oglądając się na innych, bez bagażu wspomnień, które ciągną się za mną i ściągają mnie w dół. I obiecałam sobie, że będę taka twarda od października, że nikt mnie nie pozna. Będę.
Skończyłam uganianie się za wszystkim tym, co nie ma najmniejszego sensu. Może faktycznie lepiej się po prostu odciąć teraz, zanim komukolwiek zacznie zależeć? Ja też powinnam brać przykład i uciekać za każdym razem, kiedy pojawia się poważny temat, albo wszystko schodzi do jakiejś formy zobowiązania. Co z tego, że mnie to nie straszy? To ja chyba dojrzałam za szybko, za szybko dorosłam i nawet ktoś kilka lat starszy nie jest jeszcze na takim etapie jak ja. A "Chciałabym, a boję się" to takie bardzo dziecinnie. Damn it, naprawdę za szybko mi się wydoroślało, fajnie byłoby się cofnąć do takiej ludzkiej beztroski, po prostu. Oficjalnie przestałam 'gonić króliczka', nie mi to teraz w głowie. Teraz tylko nauka, matura, studia. Dla nikogo nie powinnam zmieniać swoich planów, marzeń i dostosowywać się do drugiego człowieka. Nie przełożę własnej edukacji nad kogoś, bo ludzie to niepewne stworzenia. Nikt nigdy nie powinien tego robić, nawet się nad tym zastanawiać. Ja skutecznie wybiłam to sobie z głowy. Warszawa, Warszawa, Warszawa. Nie dla kogoś, dla mnie samej.
wiosna, lato, jesień, zima. Tak przynajmniej powinno być, bo w Siemiatyczach nastąpiła dziwna zmiana. Po zimie od razu wskoczyło lato, jak gdyby nigdy nic. 31,5 stopnia na termometrze i wszystko się topi.
A ja wrócę do nauki.
Z drugiej strony wreszcie wyrwę się z miejsca gdzie tyle lat tkwię, gdzie jest pusto, gdzie wszystko mnie przytłacza. Wiem, ze za jakiś czas wrócę z utęsknieniem, ale teraz chcę się wyrwać. Usamodzielnić. Zacząć żyć. Żyć własnym życiem, nie oglądając się na innych, bez bagażu wspomnień, które ciągną się za mną i ściągają mnie w dół. I obiecałam sobie, że będę taka twarda od października, że nikt mnie nie pozna. Będę.
Skończyłam uganianie się za wszystkim tym, co nie ma najmniejszego sensu. Może faktycznie lepiej się po prostu odciąć teraz, zanim komukolwiek zacznie zależeć? Ja też powinnam brać przykład i uciekać za każdym razem, kiedy pojawia się poważny temat, albo wszystko schodzi do jakiejś formy zobowiązania. Co z tego, że mnie to nie straszy? To ja chyba dojrzałam za szybko, za szybko dorosłam i nawet ktoś kilka lat starszy nie jest jeszcze na takim etapie jak ja. A "Chciałabym, a boję się" to takie bardzo dziecinnie. Damn it, naprawdę za szybko mi się wydoroślało, fajnie byłoby się cofnąć do takiej ludzkiej beztroski, po prostu. Oficjalnie przestałam 'gonić króliczka', nie mi to teraz w głowie. Teraz tylko nauka, matura, studia. Dla nikogo nie powinnam zmieniać swoich planów, marzeń i dostosowywać się do drugiego człowieka. Nie przełożę własnej edukacji nad kogoś, bo ludzie to niepewne stworzenia. Nikt nigdy nie powinien tego robić, nawet się nad tym zastanawiać. Ja skutecznie wybiłam to sobie z głowy. Warszawa, Warszawa, Warszawa. Nie dla kogoś, dla mnie samej.
wiosna, lato, jesień, zima. Tak przynajmniej powinno być, bo w Siemiatyczach nastąpiła dziwna zmiana. Po zimie od razu wskoczyło lato, jak gdyby nigdy nic. 31,5 stopnia na termometrze i wszystko się topi.
A ja wrócę do nauki.
czwartek, 5 kwietnia 2012
Nie przeszkadzaj mi, bo tańczę.
Zrobiłam dzisiaj z szanowną siostrą muffinki. To nic, że trochę opadły i nie wiemy dlaczego, ale ważne, że nie zakalce. Całkiem smaczne wyszły, chociaż mi już jest za słodko, zdecydowanie. Cukierki na śniadanie nie były dobrym pomysłem.
Święta, święta, czemu ja ich nie czuję? Pomińmy to, że i tak w mojej rodzinie nigdy nie wyglądały naprawdę świątecznie, do kościoła idziemy tylko poświęcić jajka i na tym się kończy. Ale w tym roku to dla mnie tylko tydzień wolnego, który niczego nie wnosi, absolutnie.
Brakuje mi czegoś w życiu. Nie wiem co to, ale chodzi mi o to bardzo mocno i równie mocno mi tego brakuje. Chyba coś przegapiłam, nawet nie wiem dokładnie kiedy. I brakuje mi słońca, wiosny, jakiegoś poczucia, że jest w porządku i zwyczajnie okej.
A wszystko ułożyło się kompletnie nie tak jak chciałam. Chociaż z jednej strony się cieszę i trzymam kciuki za całą resztę, by było jak najlepiej.
Święta, święta, czemu ja ich nie czuję? Pomińmy to, że i tak w mojej rodzinie nigdy nie wyglądały naprawdę świątecznie, do kościoła idziemy tylko poświęcić jajka i na tym się kończy. Ale w tym roku to dla mnie tylko tydzień wolnego, który niczego nie wnosi, absolutnie.
Brakuje mi czegoś w życiu. Nie wiem co to, ale chodzi mi o to bardzo mocno i równie mocno mi tego brakuje. Chyba coś przegapiłam, nawet nie wiem dokładnie kiedy. I brakuje mi słońca, wiosny, jakiegoś poczucia, że jest w porządku i zwyczajnie okej.
A wszystko ułożyło się kompletnie nie tak jak chciałam. Chociaż z jednej strony się cieszę i trzymam kciuki za całą resztę, by było jak najlepiej.
środa, 21 marca 2012
Dobrze, że tylko zęba mi brak na tą chwilę.
Pani, która usuwała mi chorą siódemkę będzie mi się śniła w najgorszych koszmarach chyba do końca życia. Nawet zepsuta operacja i to, że mnie dwa razy otwierali i prawie tam ducha nie wyzionęłam nie było takie straszne. Pani, która wygląda jak Pan, który wyszedł z więzienia. Na dekolcie i na rękach jakieś tatuaże, łysa głowa i głos, który przyprawia o dreszcze. I tłuste paluchy, które miałam w gardle i jeszcze chwila, a bym się udusiła. Te paluchy musiałam skomentować. I to głośno. I to jeszcze w poczekalni, a co! Niech wie, że jest niedelikatna i mogła mnie zabić!
Trzeci dzień zmagam się z bólem, który jest mega bólem. Chyba mnie jeszcze nic nigdy tak nie bolało jak wyrwanie zęba. Budzę się nocami, by wziąć tabletki. Poduszki we krwi, bo coś goić to to się nie chce.
Jeśli cokolwiek mogę zaliczyć na plus, to fakt, że mam wspaniałych przyjaciół i nikogo bym nie oddała, za żadne skarby. Nawet jeśli popełniają błedy, ale kto ich nie robi? Nie ma ideałów. A to, że moi przyjaciele chcieli dla mnie dobra- Mogę tylko płakać. Ze szczęścia. Jestem wdzięczna. Za milion smsów, że muszę to wszystko wytrzymać i że przecież jesteśmy wyjątkowe. I że zawsze powinnyśmy się stawiać na pierwszym miejscu- To prawda. Tak będzie.
I mam już 3/4 mojej pracy maturalnej. I szczerze powiedziawszy rzygam już relacjami między rodzicami i dziećmi, ale będę miała to wreszcie za sobą. Kto wie, może mi się uda to jeszcze skończyć do końca marca, tak jak sobie postanowiłam?
Fortuna kołem się toczy, jak ja to lubię. I lubię tę zmienność, kiedy nie wiem co wydarzy się następnego dnia. Zawsze jak postanawiam sobie, że coś trzeba odpuścić, dać sobie spokój bo to nie ma przyszłości ani sensu- Zawsze wtedy coś drga, zazwyczaj na moją korzyść. Jednak lubię marzec i z niecierpliwością czekam do matury. Pocieszające jest to, że Stanisław będzie mnie dopingował, żebym miała z rozszerzonej geografii minimum 75%. To, że Barbara śmieje się, że własna rodzicielka zamknęła mi lodówkę na kłódkę, co jest cichym komplementem, że ładne schudłam. Albo, że Ewa mi wybacza, że już dwa miesiące nie zjawiam się na dodatkowym polskim, bo nie mam jak. Że Jolanta, własna wychowawczyni się pyta na jakiej diecie jestem, bo fajnie wyglądam.
I lubię, kiedy mam rozgardiasz w domu, że Justyna tu przesiaduje i mi śpiewa nad uchem wszystkie beznadziejne piosenki. Nawet polubiłam fakt, że mama krzyczy, że kubek na stole, jak to tak, nie wyniesiony?!
Dobrze mi się żyje ostatnio. Będę jak Messi- rozwalę system.
Idę się chyba przespać. Z mistrzem i Małgorzatą. Love.
Trzeci dzień zmagam się z bólem, który jest mega bólem. Chyba mnie jeszcze nic nigdy tak nie bolało jak wyrwanie zęba. Budzę się nocami, by wziąć tabletki. Poduszki we krwi, bo coś goić to to się nie chce.
Jeśli cokolwiek mogę zaliczyć na plus, to fakt, że mam wspaniałych przyjaciół i nikogo bym nie oddała, za żadne skarby. Nawet jeśli popełniają błedy, ale kto ich nie robi? Nie ma ideałów. A to, że moi przyjaciele chcieli dla mnie dobra- Mogę tylko płakać. Ze szczęścia. Jestem wdzięczna. Za milion smsów, że muszę to wszystko wytrzymać i że przecież jesteśmy wyjątkowe. I że zawsze powinnyśmy się stawiać na pierwszym miejscu- To prawda. Tak będzie.
I mam już 3/4 mojej pracy maturalnej. I szczerze powiedziawszy rzygam już relacjami między rodzicami i dziećmi, ale będę miała to wreszcie za sobą. Kto wie, może mi się uda to jeszcze skończyć do końca marca, tak jak sobie postanowiłam?
Fortuna kołem się toczy, jak ja to lubię. I lubię tę zmienność, kiedy nie wiem co wydarzy się następnego dnia. Zawsze jak postanawiam sobie, że coś trzeba odpuścić, dać sobie spokój bo to nie ma przyszłości ani sensu- Zawsze wtedy coś drga, zazwyczaj na moją korzyść. Jednak lubię marzec i z niecierpliwością czekam do matury. Pocieszające jest to, że Stanisław będzie mnie dopingował, żebym miała z rozszerzonej geografii minimum 75%. To, że Barbara śmieje się, że własna rodzicielka zamknęła mi lodówkę na kłódkę, co jest cichym komplementem, że ładne schudłam. Albo, że Ewa mi wybacza, że już dwa miesiące nie zjawiam się na dodatkowym polskim, bo nie mam jak. Że Jolanta, własna wychowawczyni się pyta na jakiej diecie jestem, bo fajnie wyglądam.
I lubię, kiedy mam rozgardiasz w domu, że Justyna tu przesiaduje i mi śpiewa nad uchem wszystkie beznadziejne piosenki. Nawet polubiłam fakt, że mama krzyczy, że kubek na stole, jak to tak, nie wyniesiony?!
Dobrze mi się żyje ostatnio. Będę jak Messi- rozwalę system.
Idę się chyba przespać. Z mistrzem i Małgorzatą. Love.
niedziela, 18 marca 2012
Przesiaduję w cafe sztok.
Moja mama hoduje sobie na parapecie pomidory. W takich zwykłych kubkach plastikowych, wypełnionych ziemią. Stoją tak na oknie, bo Irena dostałą je od koleżanki, to hoduje. Niby niezauważalne są zmiany, ale codziennie wyglądają inaczej. A tu jakiś nowy mały pęd, a tu ktoś sprytnie zamienił kolejność kubków i dlatego myślałam, że coś tu się nie zgadza. Ostatnio się czuję jak taki pomidor w kubku- Ktoś mnie szturcha, podlewa, chroni od słońca albo zmienia mi miejsce. Mam po dziurki w nosie bycia ciągle przestawianą, odstawianą i zamienianą. Potrzebuję jakiejś stabilizacji. Czegokolwiek. Czegoś co da mi poczucie tego kim jestem, gdzie powinnam być w swoim życiu.
Po drodze spotkam jeszcze milion Sławków, Kazików, Marcinów i Edwardów, zanim mnie rzuci tam gdzie powinno. Może to dobrze. Może dwutysięczny Sławek nauczy mnie czegoś nowego i będę bogatsza w życiu o nowe doświadczenia.
Telefon milczy. Ja milczę. Zamiast pisać pracę maturalną po prostu siedzę. Trzeba się ogarnąć, na Boga!
Pan Grabaż dokładnie wie, jak się czuję. Opisuje moje życie i dziwię się, czemu żadna piosenka nie nazywa się "Agata". Wypisz wymaluj moje życie.
Spadnę tak już piętnasty raz. Głową w dół, oczami na twarz. Spadnę tam gdzie stałeś.
Po drodze spotkam jeszcze milion Sławków, Kazików, Marcinów i Edwardów, zanim mnie rzuci tam gdzie powinno. Może to dobrze. Może dwutysięczny Sławek nauczy mnie czegoś nowego i będę bogatsza w życiu o nowe doświadczenia.
Telefon milczy. Ja milczę. Zamiast pisać pracę maturalną po prostu siedzę. Trzeba się ogarnąć, na Boga!
Pan Grabaż dokładnie wie, jak się czuję. Opisuje moje życie i dziwię się, czemu żadna piosenka nie nazywa się "Agata". Wypisz wymaluj moje życie.
Spadnę tak już piętnasty raz. Głową w dół, oczami na twarz. Spadnę tam gdzie stałeś.
poniedziałek, 12 marca 2012
Opowieść z Twerskiej.
" Oczy gościa rozszerzyły się, szeptał dalej, patrząc na księżyc. - Niosła obrzydliwe, niepokojąco żółte kwiaty. Diabli wiedzą, jak się te kwiaty nazywają, ale są to pierwsze kwiaty, jakie się wiosną pokazują w Moskwie. Te kwiaty rysowały się bardzo wyraziście na tle jej czarnego płaszcza. Niosła żółte kwiaty! To niedobry kolor! Skręciła z Twerskiej w zaułek i wtedy się obejrzała. No, Twerską chyba pan zna? Szły Twerską tysiące ludzi, ale zaręczam panu, że ona zobaczyła tylko mnie jednego i popatrzyła na mnie nie to, żeby z lękiem, ale jakoś tak boleśnie. Wstrząsnęła mną nie tyle jej uroda, ile niezwykła, niesłychana samotność malująca się w tych oczach. Posłuszny owemu żółtemu znakowi losu ja również skręciłem w zaułek i ruszyłem jej śladem. Szliśmy bez słowa tym smutnym, krzywym zaułkiem, ja po jednej jego stronie, ona po drugiej. I proszę sobie wyobrazić, że prócz nas nie było w zaułku żywej duszy. Męczyłem się, ponieważ wydało mi się, że muszę z nią pomówić, i bałem się, że nie powiem ani słowa, a ona tymczasem odejdzie i nigdy już jej więcej nie zobaczę. I proszę sobie wyobrazić, że to właśnie ona odezwała się nieoczekiwanie:
- Podobają się panu moje kwiaty?
Dokładnie pamiętam dźwięk jej głosu, taki dosyć niski, ale załamujący się niekiedy, i chociaż to głupie, wydało mi się, że żółte, brudne mury uliczki powtarzają echem jej słowa. Śpiesznie przeszedłem na tę stronę, po której szła ona, podszedłem do niej i odpowiedziałem:
- Nie.
Popatrzyła na mnie zdziwiona, i ja nagle i najzupełniej nieoczekiwanie zrozumiałem, że przez całe życie kochałem właśnie tę kobietę! To ci dopiero, co? Na pewno powie pan, że jestem niespełna rozumu?"
Przespałam czternaście godzin z soboty na niedzielę, bo wydało mi się to rozsądne. Żeby spać aż tyle po tak okropnym wieczorze jak ten, to może i czas by to jakoś sprytnie zatarł, nie pamiętałabym? Niewiele to dało.
Sushi na śniadanie, cztery kilogramy w tył, i zawsze jest tak, że mam życie jakby mnie ktoś uczepił na tej linie od bungee- Jak skoczę, to moja euforia ciągnie się przez te kilka sekund spadania, a kiedy chcę, żeby już tak zostało, że to ten moment, ta kulminacja dobrych uczuć, endorfin i adrenaliny, to ta przeklęta gumowa rzecz podciąga mnie do góry i to prawie jak policzek. Dostaję taki policzek od tej gumowej glisty za każdym razem.
Cierpliwość popłaca, uczę się cierpliwości tak bardzo, że mnie ona od środka zjada. Mam ochotę na coś słodkiego. Michałki, trufle i dwie czekolady leżą pokój dalej, ale ja się jednak nie złamię. Obiecałam sobie, że sięgnę po kawałek czekolady jak dostanę dobry znak z Białegostoku, że to jednak mi się coś uroiło i dalej jest w porządku, i że tej glisty wcale nie ma, a jest oglądanie meczów i wracanie do domu, kopiąc się po piszczelach i słuchanie, że jestem ewenementem na skalę światową, i że cudnie mi w lokach. I słuchanie Iron Maiden i jedzenie sushi na śniadanie, albo zakładanie się kto jest lepszy we wszystkim, gdzie i tak z góry wiadomo, że to jestem ja.
Błagam glisto, idź sobie ode mnie, ja chcę tak ładnie żyć jak dotąd!
- Podobają się panu moje kwiaty?
Dokładnie pamiętam dźwięk jej głosu, taki dosyć niski, ale załamujący się niekiedy, i chociaż to głupie, wydało mi się, że żółte, brudne mury uliczki powtarzają echem jej słowa. Śpiesznie przeszedłem na tę stronę, po której szła ona, podszedłem do niej i odpowiedziałem:
- Nie.
Popatrzyła na mnie zdziwiona, i ja nagle i najzupełniej nieoczekiwanie zrozumiałem, że przez całe życie kochałem właśnie tę kobietę! To ci dopiero, co? Na pewno powie pan, że jestem niespełna rozumu?"
Przespałam czternaście godzin z soboty na niedzielę, bo wydało mi się to rozsądne. Żeby spać aż tyle po tak okropnym wieczorze jak ten, to może i czas by to jakoś sprytnie zatarł, nie pamiętałabym? Niewiele to dało.
Sushi na śniadanie, cztery kilogramy w tył, i zawsze jest tak, że mam życie jakby mnie ktoś uczepił na tej linie od bungee- Jak skoczę, to moja euforia ciągnie się przez te kilka sekund spadania, a kiedy chcę, żeby już tak zostało, że to ten moment, ta kulminacja dobrych uczuć, endorfin i adrenaliny, to ta przeklęta gumowa rzecz podciąga mnie do góry i to prawie jak policzek. Dostaję taki policzek od tej gumowej glisty za każdym razem.
Cierpliwość popłaca, uczę się cierpliwości tak bardzo, że mnie ona od środka zjada. Mam ochotę na coś słodkiego. Michałki, trufle i dwie czekolady leżą pokój dalej, ale ja się jednak nie złamię. Obiecałam sobie, że sięgnę po kawałek czekolady jak dostanę dobry znak z Białegostoku, że to jednak mi się coś uroiło i dalej jest w porządku, i że tej glisty wcale nie ma, a jest oglądanie meczów i wracanie do domu, kopiąc się po piszczelach i słuchanie, że jestem ewenementem na skalę światową, i że cudnie mi w lokach. I słuchanie Iron Maiden i jedzenie sushi na śniadanie, albo zakładanie się kto jest lepszy we wszystkim, gdzie i tak z góry wiadomo, że to jestem ja.
Błagam glisto, idź sobie ode mnie, ja chcę tak ładnie żyć jak dotąd!
niedziela, 4 marca 2012
All the pretty things that we could be.
A jednak to marzec stał się miesiącem przełomowym dla mojego wewnętrznego, krzyczącego JA. No powinnam być z siebie dumna. I zadowolona. I jestem, bo się właśnie śmieję do jogurtu. Zabawne, że jedząc go już od lat dopiero dzisiaj zauważyłam wymalowany na nim uśmiech? Albo może do tej pory bałam się coś takiego zobaczyć!
Piątek, piątek, piątek.. Świadomość piątku i weekendu rozstroiła mnie emocjonalnie do tego stopnia, że popłakałam się ze śmiechu z nieśmiesznego żartu, a potem jeszcze raz, ale to już chyba ze szczęścia. Z ulgi. Niewykluczone, że płakałam też tak by nadrobić zaległości, bo ostatnio rzadko to robiłam. Ja to jestem dziwny zwierz- musiałam uciec, żeby zrozumieć jak powinnam być wdzięczna. To co Agata robi? Agata bierze telefon i dzwoni, i nie przejmuje się, że na sali jest dużo ludzi, gra muzyka i nic nie słychać. Ba, Agata jeszcze zrobiła tym niemałą niespodziankę, nie tylko sobie!
A wczoraj usłyszałam, że jestem ewenementem na skalę światową, wychodzę poza szablon i to chyba cud, że się znaleźliśmy w takich Siemiatyczach. I jeszcze, że pięknie (?) piszę sobie bloga. I dalej nie rozumiem, jak można być mną zafascynowanym, ale jakoś cholernie mnie to cieszy. I pozdrawiam Was gorąco, chociaż 50% tego składu nie wie o istnieniu takiego kramu. Ale to nic.
Jeżeli tak się zaczął marzec, to ten rok naprawdę będzie przełomowy i dobry. Taką mam nadzieję, ale uczę się powoli nie polegać na niej w całości. Trochę dystansu dalej mi potrzeba.
A za tydzień znowu będę zmuszona pokonywać swoje słabości i zagrać w bilarda. Bycie wyzwanym to pierwszy krok, żeby się czegoś nowego nauczyć. No dziękuję Tomku, dziękuję!
Piątek, piątek, piątek.. Świadomość piątku i weekendu rozstroiła mnie emocjonalnie do tego stopnia, że popłakałam się ze śmiechu z nieśmiesznego żartu, a potem jeszcze raz, ale to już chyba ze szczęścia. Z ulgi. Niewykluczone, że płakałam też tak by nadrobić zaległości, bo ostatnio rzadko to robiłam. Ja to jestem dziwny zwierz- musiałam uciec, żeby zrozumieć jak powinnam być wdzięczna. To co Agata robi? Agata bierze telefon i dzwoni, i nie przejmuje się, że na sali jest dużo ludzi, gra muzyka i nic nie słychać. Ba, Agata jeszcze zrobiła tym niemałą niespodziankę, nie tylko sobie!
A wczoraj usłyszałam, że jestem ewenementem na skalę światową, wychodzę poza szablon i to chyba cud, że się znaleźliśmy w takich Siemiatyczach. I jeszcze, że pięknie (?) piszę sobie bloga. I dalej nie rozumiem, jak można być mną zafascynowanym, ale jakoś cholernie mnie to cieszy. I pozdrawiam Was gorąco, chociaż 50% tego składu nie wie o istnieniu takiego kramu. Ale to nic.
Jeżeli tak się zaczął marzec, to ten rok naprawdę będzie przełomowy i dobry. Taką mam nadzieję, ale uczę się powoli nie polegać na niej w całości. Trochę dystansu dalej mi potrzeba.
A za tydzień znowu będę zmuszona pokonywać swoje słabości i zagrać w bilarda. Bycie wyzwanym to pierwszy krok, żeby się czegoś nowego nauczyć. No dziękuję Tomku, dziękuję!
środa, 29 lutego 2012
Wiosnę wyczuwam, zaiste.
Muszę napisać, powiedzieć to głośno. Głównie tym niedowiarkom, którzy są święcie przekonani, że nie da się żyć bez fejsbuka. Ja żyję, już tydzień i tak do maja, myślę że z powodzeniem wytrzymam. Nagle okazało się, że mam mnóstwo czasu i nie wiem co z nim zrobić!
Uczę się, to czytam, to się uczę albo gram w karty. Całkiem przyjemny to czas.
Pewnie gdybym była lesbijką to główna wokalistka byłaby moim ideałem kobiety. Bezpretensjonalna, rześka, urocza, charyzmatyczna... Ay, a może nie powinnam tego nawet pisać. I tak powinny wyglądać teledyski- A nie milion tańczących w niewiadomy sposób wymalowanych panienek, które pomyliły sukienkę ze skarpetą.
Biedny ten nasz świat, że tak mało tu fajnych ludzi.
Wiosno, przybywaj!
Uczę się, to czytam, to się uczę albo gram w karty. Całkiem przyjemny to czas.
Pewnie gdybym była lesbijką to główna wokalistka byłaby moim ideałem kobiety. Bezpretensjonalna, rześka, urocza, charyzmatyczna... Ay, a może nie powinnam tego nawet pisać. I tak powinny wyglądać teledyski- A nie milion tańczących w niewiadomy sposób wymalowanych panienek, które pomyliły sukienkę ze skarpetą.
Biedny ten nasz świat, że tak mało tu fajnych ludzi.
Wiosno, przybywaj!
sobota, 25 lutego 2012
Najspecjalniejsza ze specjalnych notek urodzinowych dla mojej domoforki.
Domoforko ma jedyna! Stwierdziła ja, że specjalnie dla Ciebie poświęcę swoją notkę, bo moje paluchi nie wytrzymają takiego zastoju, muszę czymś się zająć, żeby nie wchodzić do jaskini zła i zniszczenia ( czyt. mordoksiążka) i w jakiś sposób czuję, że to nie będą Twoje osiemnaste urodziny bez tej notki właśnie.
Tak sobie zaczęłam wspominać. Pierwsze co mi przyszło do głowy to Twoje dzisiejsze "Ratuj mnie.", a ja kiedy to odczytałam biegłam do apteki i prawie nie nakrzyczałam na ludzi przede mną, którzy mieli PRAWDZIWY problem- Jakie wapno wybrać i w ogóle czemu nie ma wapna zdrovit. I jak przyszłam, przyczłapałam się na tą górę i jak Cie zobaczyłam. I Twoje domoforkowanie, czytanie dialogów hiszpańskich (jesteś w tym mistrzem!) i to, ze czekolada była chyba czymś nafaszerowana. Umarłam ze śmiechu kiedy wyłączyli prąd i krzyczałaś że się boisz, zamknęłaś dźwiory żeby nie wlazły tak potwory. I pierogi, bardzo dobre zresztą.
A potem tak leciałam już sobie w swoim móżdżku i przypomniałam sobie tą pamiętną herbę z Tobą, muffinki które jadłam na mieście i to uwieczniłaś. A potem Twoja przemega osiemnastkowa impreza i wszystko co z nią związane.
Później (to nic, że mało to chronologiczne..) jak pierwszy raz Cię z Monią wyciągnęłyśmy na zbiórkę i jaka ja wtedy byłam głośna i przekonywująca, żebyś tam poszła. I poszłaś. YAY!
Potem Kraków, jak zalało nam namiot, wylewałyśmy z niego wodę kubkiem, jak robiliśmy wszyscy nindżasów, krzyczeliśmy o kasztanach, spałyśmy obok siebie przez tyle dni i biegałyśmy na kółka dwa jak jakieś małolatki.
No i przecudowne szukanie moich kluczy w śniegu, o trzeciej nad ranem. Ty wiesz, no.
A potem jak się przez Ciebie popłakałam. Dzisiaj. Za mnóstwo pięknych słów, a właściwie to jakieś cztery. Ale to dużo, bardzo to dużo. I z tego miejsca powinnam przeprosić za tak chaotyczną wypowiedź, ale w drugim pokoju leci jakaś bajka dla dzieci, ja jestem sama, samiutka w domu, zrezygnowałam z łażenia nie wiadomo gdzie, zaczęłam korzystać z domoforkowania. Poaz tym jest milion rzeczy, które chciałabym Ci tu specjalnie napisać, które przebijają się w mojej głowie i nie mogę ich jakoś uporządkować, ułożyć, posegregować. Jedno przebija się przez drugie. Walczą mi te wspomnienia w głowie, żebym wybrała najlepsze.
Nie ma najlepszego. Najlepsza była z Tobą każda chwila, bo jako jedyna jesteś niezależnie od wszystkiego dla mnie, ze mną. Że nawet gdyby skały srały, a mury pękały to tylko do Ciebie Kusznerrku mam pewność, że nie uciekniesz. Pewnie gdyby tak srały i pękały, to byśmy otworzyły czekoladę z magicznego pudełka szczęścia, zajadały się nią i śmiały z głupich filmików.
Dzisiaj kończysz osiemnaście lat. Jestem z Ciebie dumna, jak mało kto. Paradoksalnie, chociaż nie jesteśmy spokrewnione jesteś moją młodszą, lepszą i mądrzejszą siostrą, którą zawsze chciałam mieć. Moja ładniejsza i lepsza połówka. Dobrnęłaś daleko. Nie zapominaj, że to dopiero dla Ciebie początek. Nowa droga, pełna nowych doświadczeń, pełna osób na Twojej drodze. Nie każda z nich będzie dla Ciebie dobra. Miej świadomość, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał Cię pociągnąć ze sobą na dno, urazić, zranić, żeby Cię bolało. Nie patrz na nich, ignoruj to. Trzymaj się tych dobrych dusz, które będą sprawiały, że będziesz latała wysoko. Wyżej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Złe doświadczenia i porażki przyjmuj jako zdrowe kopniaki w Twój domoforski tyłek. Dobre gromadź, spisuj, segreguj i ciesz się nimi. Codziennie rano wyciągaj sobie uśmiech, noś go z dumą, noś go na twarzy i w sercu.
Może mam dodać banalne: Wszystkiego najlepszego?
Nie, to banał. Nie lubimy banałów.
Prezent for You part 2:
Tak sobie zaczęłam wspominać. Pierwsze co mi przyszło do głowy to Twoje dzisiejsze "Ratuj mnie.", a ja kiedy to odczytałam biegłam do apteki i prawie nie nakrzyczałam na ludzi przede mną, którzy mieli PRAWDZIWY problem- Jakie wapno wybrać i w ogóle czemu nie ma wapna zdrovit. I jak przyszłam, przyczłapałam się na tą górę i jak Cie zobaczyłam. I Twoje domoforkowanie, czytanie dialogów hiszpańskich (jesteś w tym mistrzem!) i to, ze czekolada była chyba czymś nafaszerowana. Umarłam ze śmiechu kiedy wyłączyli prąd i krzyczałaś że się boisz, zamknęłaś dźwiory żeby nie wlazły tak potwory. I pierogi, bardzo dobre zresztą.
A potem tak leciałam już sobie w swoim móżdżku i przypomniałam sobie tą pamiętną herbę z Tobą, muffinki które jadłam na mieście i to uwieczniłaś. A potem Twoja przemega osiemnastkowa impreza i wszystko co z nią związane.
Później (to nic, że mało to chronologiczne..) jak pierwszy raz Cię z Monią wyciągnęłyśmy na zbiórkę i jaka ja wtedy byłam głośna i przekonywująca, żebyś tam poszła. I poszłaś. YAY!
Potem Kraków, jak zalało nam namiot, wylewałyśmy z niego wodę kubkiem, jak robiliśmy wszyscy nindżasów, krzyczeliśmy o kasztanach, spałyśmy obok siebie przez tyle dni i biegałyśmy na kółka dwa jak jakieś małolatki.
No i przecudowne szukanie moich kluczy w śniegu, o trzeciej nad ranem. Ty wiesz, no.
A potem jak się przez Ciebie popłakałam. Dzisiaj. Za mnóstwo pięknych słów, a właściwie to jakieś cztery. Ale to dużo, bardzo to dużo. I z tego miejsca powinnam przeprosić za tak chaotyczną wypowiedź, ale w drugim pokoju leci jakaś bajka dla dzieci, ja jestem sama, samiutka w domu, zrezygnowałam z łażenia nie wiadomo gdzie, zaczęłam korzystać z domoforkowania. Poaz tym jest milion rzeczy, które chciałabym Ci tu specjalnie napisać, które przebijają się w mojej głowie i nie mogę ich jakoś uporządkować, ułożyć, posegregować. Jedno przebija się przez drugie. Walczą mi te wspomnienia w głowie, żebym wybrała najlepsze.
Nie ma najlepszego. Najlepsza była z Tobą każda chwila, bo jako jedyna jesteś niezależnie od wszystkiego dla mnie, ze mną. Że nawet gdyby skały srały, a mury pękały to tylko do Ciebie Kusznerrku mam pewność, że nie uciekniesz. Pewnie gdyby tak srały i pękały, to byśmy otworzyły czekoladę z magicznego pudełka szczęścia, zajadały się nią i śmiały z głupich filmików.
Dzisiaj kończysz osiemnaście lat. Jestem z Ciebie dumna, jak mało kto. Paradoksalnie, chociaż nie jesteśmy spokrewnione jesteś moją młodszą, lepszą i mądrzejszą siostrą, którą zawsze chciałam mieć. Moja ładniejsza i lepsza połówka. Dobrnęłaś daleko. Nie zapominaj, że to dopiero dla Ciebie początek. Nowa droga, pełna nowych doświadczeń, pełna osób na Twojej drodze. Nie każda z nich będzie dla Ciebie dobra. Miej świadomość, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał Cię pociągnąć ze sobą na dno, urazić, zranić, żeby Cię bolało. Nie patrz na nich, ignoruj to. Trzymaj się tych dobrych dusz, które będą sprawiały, że będziesz latała wysoko. Wyżej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Złe doświadczenia i porażki przyjmuj jako zdrowe kopniaki w Twój domoforski tyłek. Dobre gromadź, spisuj, segreguj i ciesz się nimi. Codziennie rano wyciągaj sobie uśmiech, noś go z dumą, noś go na twarzy i w sercu.
Może mam dodać banalne: Wszystkiego najlepszego?
Nie, to banał. Nie lubimy banałów.
Prezent for You part 2:
piątek, 24 lutego 2012
Niezmiennie.
Jedyną niezmienną rzeczą na świecie są zmiany. Co więc sprawia, że tak oczywista rzecz nie mieści mi się w głowie? Może jestem zbyt zamknięta by dostrzec subtelne znaki zapowiadające burzę nadchodzących zmian. Te znaki widziałam, owszem, a podświadomie wmawiałam sobie że to nic takiego. Dopiero wczoraj wybuchłam na tyle, by powiedzieć głośno jak się czuję i co o tym myślę. I znowu uświadomiłam sobie jak potworną cechą wszystkich ludzi jest zwykła zawiść. A może to nie zawiść, tylko taktyka obronna przed zranieniem? Bo mi się nie mieści w głowie dalej fakt uprzykrzania innym życia w sposób dziecinny, a tak bardzo bolesny. Bo osoba, którą do tej pory uważałam za naprawdę inteligentną, porządną i uczciwą zmieniła się diametralnie. Że wystarczyło zmienić miejsce zamieszkanie z małego miasta na większe, a tak samo 'wiejskie', by nie zwracać uwagi na ludzkie uczucia. By ranić. Świadomie. Nawet nie zdobyć się na odrobinę wyrzutów sumienia. Kto normalny, przeciętny nie reaguje na fakt, że robi komuś krzywdę? Wtedy to zazwyczaj ma się jakieś wyrzuty sumienia, albo chociaż przeprasza. Albo po prostu wypracowuje kompromis. Gdzie to się podziało, młody człowieku? Czyżbyś sam nie radził sobie ze swoim poczuciem niższości i musisz szukać sobie słabszej jednostki, z której możesz szydzić? W oczach zdrowego człowieka to po prostu żałosne. Tak, młody człowieku, jesteś zdecydowanie żałosny. I jeśli byłabym tak samo niedojrzała psychicznie i dziecinna powiedziałabym, że możesz się wysłać do logopedy, bo to wstyd w wieku dwudziestu lat nie umieć powiedzieć 'r'. Ale na szczęście Ci oszczędziłam, młody człowieku.
Wzruszył mnie jedynie fakt, że ludzie, którzy z pozoru znają mnie słabo potrafią doskonale odczytać moje myśli, moje uczucia i zwyczajnie, w ludzkim geście pomóc. To jedynie dowód na to, że nie trzeba kogoś znać wiele lat, by mieć świadomość, że pasuje się do siebie idealnie. Jest prawie siedem miliardów ludzi an świecie. Skąd się ma pewność, że najlepsza przyjaciółka naprawdę nią jest? A może to ktoś, kogo jeszcze nie znasz, kto mieszka daleko, a wie co się u Ciebie dzieje.
Nie, to też jakaś głupota.
Z tego wszystkiego piszę, mówię od rzeczy. Też dobrze nie spałam.
Wzruszył mnie jedynie fakt, że ludzie, którzy z pozoru znają mnie słabo potrafią doskonale odczytać moje myśli, moje uczucia i zwyczajnie, w ludzkim geście pomóc. To jedynie dowód na to, że nie trzeba kogoś znać wiele lat, by mieć świadomość, że pasuje się do siebie idealnie. Jest prawie siedem miliardów ludzi an świecie. Skąd się ma pewność, że najlepsza przyjaciółka naprawdę nią jest? A może to ktoś, kogo jeszcze nie znasz, kto mieszka daleko, a wie co się u Ciebie dzieje.
Nie, to też jakaś głupota.
Z tego wszystkiego piszę, mówię od rzeczy. Też dobrze nie spałam.
środa, 22 lutego 2012
Lights will guide You home..?
Obejrzawszy jeden z seriali, którego to odcinek traktował o Walentynkach uświadomiłam sobie jak zmarnowałam własne. Chyba to był najgorszy sposób w jaki mogłam je spędzić. Nabawiłam się bąbli i poparzonych rąk. Zbiłam dwie szklanki i cudowne szkło wbiło mi się w stopę. Wróciłam do domu zła, zmęczona, jeszcze bardziej zła i zrezygnowana. I postanowiłam sobie, że nigdy więcej, że już na pewno nie w taki sposób i z takimi ludźmi.
Samotne wieczory, kiedy wiem, że nikogo nie ma w domu i mam czas wyłącznie dla siebie aż do rana. Lubię właśnie takie dni, kiedy mogę zrobić sobie kawę w ulubionym kubku bo nie ma nikogo, kto by mógł go wcześniej zabrać. Mogę włączyć taki serial i oderwać się na trochę, znaleźć sobie czterdzieści minut odcięcia od mojej rzeczywistości i marzyć żeby znaleźć się tam, gdzie te szesnaście wspaniałych osób. Gapić się przez kilkanaście minut na zakupioną farbę i stwierdzić, że jednak źle zrobiłam kupując, ale i tak będzie fajna. Napisać do kogoś długiego smsa o czymkolwiek, nawet z głupotą. Pomyśleć nad sobą, porozmawiać ze sobą, tak właściwie. Śmiechem żartem, ale.. Fajnie jest czasem porozmawiać z kimś mądrym!
Dużo czasu spędzam na interpalsie. To chyba te międzynarodowe spotkania, lekcje, obcowanie z ludźmi z innych kontynentów tak na mnie wpłynęło, chociaż było to marne dziewięćdziesiąt minut. Wystarczyło, żeby na nowo znalazła pasję, wenę, zasób cierpliwości i otworzyła się na świat na tyle, by porozmawiać z wartościowymi ludźmi. Bo co z tego, ze mieszkają w Ghanie i są czarni? Czy to w ogóle jakiś wyznacznik?
I przecież spędziłam taki miły dzień z Rogalkiem, gdzie doszłyśmy do wniosku, że system polskiej edukacji jest do bani, zjadłyśmy prawie całe pudełko precli i paluszków, że obie marzymy o wyjechaniu gdzieś daleko, o dostaniu się do Erasmusa, że chciałybyśmy znać pięć języków i że matura nas trochę przeraża, ale każdy by już chciał mieć ją za sobą.
Świadomie zrezygnowałam z okazji do przebywania w tym samym miejscu co człowiek, który swoją postawą i zachowaniem wszystko tylko mąci. Świadomie i chyba nie żałuję, chociaż teoretycznie powinnam. Chyba nie jestem aż taką masochistką, żeby dawać tak po sobie jeździć. Z tego też wyrosłam.
Tokio- Beshkek- Moskwa- Budapeszt- Praga- Berlin- Amsterdam- Oslo- Paryż- Brazylia- Bogota- Meksyk- Nowy Jork- Los Angeles. To taka moja wymarzona trasa, żeby odciąć się od ludzi na jakiś rok i przez 365 dni być w stałej podróży, z jednego miejsca na drugie. Samolotem, samochodem, pociągiem, statkiem, rowerem nawet! Tak cicho sobie marzę o takiej wycieczce. I marzę o znajomości pięciu języków. I jak tylko skończę matury przysiadam się do tego, taki sobie wyznaczam cel!
Bogota. Piękne to, ja tam kiedyś będę. Zobaczycie wszyscy, którzy w to nie wierzą. Ja w to wierzę i tam właśnie kiedyś się znajdę.
Chciałabym znaleźć w sobie ten pierwiastek inności, odmienności, oryginalności. Pierwiastek, który zapewni mi to, że jestem stworzona do jakiś wyższych celów. Pewnie gdzieś go mam, bo każdy go chyba ma, ale gdzie? Ja też go kiedyś znajdę. I nie pozwolę, żeby moje życie wyglądało mizernie i szaro. Never, ever.
Mam długi weekend, bo reszta pojechała do Częstochowy modlić się za maturę. Ja chyba wolę wykorzystać te dwa dni na naukę do matury, a nie tłuczenie się autobusami. Jak się nie nauczę, to i modły nie pomogą.
Plan na jutro: Kawa, geografia, kawa, angielski, kawa, matematyka, kawa, geografia. I tak chyba w kółko, ale do maja zdążę. Opłaci się. I jeszcze będę na UW i jeszcze dostanę się na ERASMUSA. Yup.
Samotne wieczory, kiedy wiem, że nikogo nie ma w domu i mam czas wyłącznie dla siebie aż do rana. Lubię właśnie takie dni, kiedy mogę zrobić sobie kawę w ulubionym kubku bo nie ma nikogo, kto by mógł go wcześniej zabrać. Mogę włączyć taki serial i oderwać się na trochę, znaleźć sobie czterdzieści minut odcięcia od mojej rzeczywistości i marzyć żeby znaleźć się tam, gdzie te szesnaście wspaniałych osób. Gapić się przez kilkanaście minut na zakupioną farbę i stwierdzić, że jednak źle zrobiłam kupując, ale i tak będzie fajna. Napisać do kogoś długiego smsa o czymkolwiek, nawet z głupotą. Pomyśleć nad sobą, porozmawiać ze sobą, tak właściwie. Śmiechem żartem, ale.. Fajnie jest czasem porozmawiać z kimś mądrym!
Dużo czasu spędzam na interpalsie. To chyba te międzynarodowe spotkania, lekcje, obcowanie z ludźmi z innych kontynentów tak na mnie wpłynęło, chociaż było to marne dziewięćdziesiąt minut. Wystarczyło, żeby na nowo znalazła pasję, wenę, zasób cierpliwości i otworzyła się na świat na tyle, by porozmawiać z wartościowymi ludźmi. Bo co z tego, ze mieszkają w Ghanie i są czarni? Czy to w ogóle jakiś wyznacznik?
I przecież spędziłam taki miły dzień z Rogalkiem, gdzie doszłyśmy do wniosku, że system polskiej edukacji jest do bani, zjadłyśmy prawie całe pudełko precli i paluszków, że obie marzymy o wyjechaniu gdzieś daleko, o dostaniu się do Erasmusa, że chciałybyśmy znać pięć języków i że matura nas trochę przeraża, ale każdy by już chciał mieć ją za sobą.
Świadomie zrezygnowałam z okazji do przebywania w tym samym miejscu co człowiek, który swoją postawą i zachowaniem wszystko tylko mąci. Świadomie i chyba nie żałuję, chociaż teoretycznie powinnam. Chyba nie jestem aż taką masochistką, żeby dawać tak po sobie jeździć. Z tego też wyrosłam.
Tokio- Beshkek- Moskwa- Budapeszt- Praga- Berlin- Amsterdam- Oslo- Paryż- Brazylia- Bogota- Meksyk- Nowy Jork- Los Angeles. To taka moja wymarzona trasa, żeby odciąć się od ludzi na jakiś rok i przez 365 dni być w stałej podróży, z jednego miejsca na drugie. Samolotem, samochodem, pociągiem, statkiem, rowerem nawet! Tak cicho sobie marzę o takiej wycieczce. I marzę o znajomości pięciu języków. I jak tylko skończę matury przysiadam się do tego, taki sobie wyznaczam cel!
Bogota. Piękne to, ja tam kiedyś będę. Zobaczycie wszyscy, którzy w to nie wierzą. Ja w to wierzę i tam właśnie kiedyś się znajdę.
Chciałabym znaleźć w sobie ten pierwiastek inności, odmienności, oryginalności. Pierwiastek, który zapewni mi to, że jestem stworzona do jakiś wyższych celów. Pewnie gdzieś go mam, bo każdy go chyba ma, ale gdzie? Ja też go kiedyś znajdę. I nie pozwolę, żeby moje życie wyglądało mizernie i szaro. Never, ever.
Mam długi weekend, bo reszta pojechała do Częstochowy modlić się za maturę. Ja chyba wolę wykorzystać te dwa dni na naukę do matury, a nie tłuczenie się autobusami. Jak się nie nauczę, to i modły nie pomogą.
Plan na jutro: Kawa, geografia, kawa, angielski, kawa, matematyka, kawa, geografia. I tak chyba w kółko, ale do maja zdążę. Opłaci się. I jeszcze będę na UW i jeszcze dostanę się na ERASMUSA. Yup.
niedziela, 19 lutego 2012
O tym, jak to zgubione klucze przyczyniły się do zmiany człowieka na lepsze.
Luty obfitował w moc wydarzeń, o których nigdy w życiu już nie zapomnę. Na pierwszym miejscu znalazła się oczywiście przewspaniała osiemnastka Kasi, która zmiotła wszystkie inne i chyba lepszej już nie będzie. Strasznie się zaangażowałam, również z prezentem i siedzenie nad nim po kilka godzin dziennie sprawiło mi większą frajdę niż mogłam sobie wyobrazić. Tak samo jak przeplatające się coraz znane melodie, ulubione piosenki, tańce, hulanki swawole. Ludzi, których znałam od wieków zobaczyłam w zupełnie innym świetle. Ludzi, o których słyszałam wiele opowieści zobaczyłam na żywo po raz pierwszy i wyszło to chyba całkiem miło. I zawsze się będę już śmiała z tańca pocahontas, albo z pomysłu na tęczową imprezę pana K.J. Zabawy co nie miara. I nie przeszkodziło mi wstrętne uczulenie, zastrzyki i moc leków, które zażyłam tego dnia by pojawić się na TAKIEJ zabawie.
Otworzyłam się dostatecznie, dojrzałam. Despotyczni ludzie, z którymi kiedyś tak zaciekle chciałam walczyć, dzisiaj wprawiają mnie jedynie w dobry nastrój, w śmiech, pobłażliwy śmiech. Dojrzałam na tyle, by przestać walczyć z ludzką głupotą, której i tak z nikogo sama nie wyplenię. Przestałam myśleć, że ja jedna potrafię zwojować cały świat i zmienić go od A do Z, by był dla mnie bardziej przyjazny. To ja się muszę zmienić, a nie zmieniać świat. Powoli, mozolnie mi to idzie, ale jednak. Bo chyba złapałam lepszy kontakt z ludźmi, których do tej pory z niewiadomych powodów się obawiałam. To w lutym przestałam przejmować się ogólną opinią i zaczęłam mówić to, co naprawdę myślę, zaczęłam trzymać się ludzi, którzy odpowiadają mi, i oni też mnie akceptują. Przestałam próbować wkupić się w łaski ludzi, którzy widocznie tego nie chcą. I nie są warci. Może mi nawet wzrosła samoocena. Odrobinę, ale to już przecież coś.
I mimo wszelkich mankamentów poczułam się dobrze w swoim ciele.
Maturrrro! Przybywaj! Jak najszybciej! Chcę mieć Cię z głowy!
I naprawdę uwielbiam siedzenie do późna, przy winie, świeczkach i ciastkach. I torcie. I szczególnie ulubiłam sobie szukanie zagubionych kluczy w wielkiej śniegowej zaspie, o trzeciej w nocy, modląc się (TAAAK, JAA!) do Św. Antosia, co to niby jest specem od zaginionych rzeczy. I nawet mu obiecałam, że już będę dobra, grzeczna i spokojna. I znalazły się klucze, więc teraz muszę wypełnić swoją obietnicę. Tylko jak?
Luty mimo mrozu, mimo lodu i pierwszego upadku tej zimy jest chyba w tym 2012 roku najlepszym miesiącem. Pierwszy luty, jaki kiedykolwiek polubiłam. Ja, co zimy szczerze nie znosi.
Otworzyłam się dostatecznie, dojrzałam. Despotyczni ludzie, z którymi kiedyś tak zaciekle chciałam walczyć, dzisiaj wprawiają mnie jedynie w dobry nastrój, w śmiech, pobłażliwy śmiech. Dojrzałam na tyle, by przestać walczyć z ludzką głupotą, której i tak z nikogo sama nie wyplenię. Przestałam myśleć, że ja jedna potrafię zwojować cały świat i zmienić go od A do Z, by był dla mnie bardziej przyjazny. To ja się muszę zmienić, a nie zmieniać świat. Powoli, mozolnie mi to idzie, ale jednak. Bo chyba złapałam lepszy kontakt z ludźmi, których do tej pory z niewiadomych powodów się obawiałam. To w lutym przestałam przejmować się ogólną opinią i zaczęłam mówić to, co naprawdę myślę, zaczęłam trzymać się ludzi, którzy odpowiadają mi, i oni też mnie akceptują. Przestałam próbować wkupić się w łaski ludzi, którzy widocznie tego nie chcą. I nie są warci. Może mi nawet wzrosła samoocena. Odrobinę, ale to już przecież coś.
I mimo wszelkich mankamentów poczułam się dobrze w swoim ciele.
Maturrrro! Przybywaj! Jak najszybciej! Chcę mieć Cię z głowy!
I naprawdę uwielbiam siedzenie do późna, przy winie, świeczkach i ciastkach. I torcie. I szczególnie ulubiłam sobie szukanie zagubionych kluczy w wielkiej śniegowej zaspie, o trzeciej w nocy, modląc się (TAAAK, JAA!) do Św. Antosia, co to niby jest specem od zaginionych rzeczy. I nawet mu obiecałam, że już będę dobra, grzeczna i spokojna. I znalazły się klucze, więc teraz muszę wypełnić swoją obietnicę. Tylko jak?
Luty mimo mrozu, mimo lodu i pierwszego upadku tej zimy jest chyba w tym 2012 roku najlepszym miesiącem. Pierwszy luty, jaki kiedykolwiek polubiłam. Ja, co zimy szczerze nie znosi.
piątek, 10 lutego 2012
box of happiness
Gdzieś zatraciłam siebie ostatnio. Może to przez kolejne niepowodzenia, które się na siebie nakładają? Że zamiast dużej pizzy hawajskiej dostaję małą margheritę. Albo po prostu na świecie musi być równowaga i niektórzy są skazani na niepowodzenia tylko dlatego, że ktoś musi wyrabiać normę. A może to takie błogosławieństwo, że akurat ja to wytrzymam? Ha, tak, byłoby cudownie.
Mój idealny pomysł po siedmiu godzinach wprowadzania go w życie okazał się iście lamerski i nie wiem co z tym zrobię do jutra, do wieczora. A może tylko dla mnie wydaje się tak beznadziejny i zły?
Katuję się ostatnio muzyką. Dziwny to fakt, zważywszy na to, że muzyka powinna pomagać i koić skołatane nerwy. Ja się nią ostatnio katuję. Zrzucam to na zimową chandrę.
Dziwnie bez histerii przyjęłam fakt, który powinien mnie niesamowicie zaboleć. Uodporniłam się, albo po prostu do mnie to jeszcze nie dochodzi.
John Cusack. Ubrania pachnące pizzą. Wiecznie niechodzenie do szkoły. Olewanie mojej matury. Ludzie, którzy zamiast wspierać jeżdżą po mnie jak po starej kobyle. Trzy brystole z których powstało 366 uśmiechów, na każdy dzień roku. Pudełko pełne szczęścia. Dracula, Święci z Bostonu, Dziewczyna z tatuażem. Trochę piw, dobre chipsy. Wygodne pufy i zatrzaśnięcie się w cudzej łazience. Kilka giga nowej muzyki. Kaszel, katar, gorączka. Kusi osiemnastka. Mama w szpitalu. Pobudka o 5:30.
Chyba nie o takim spędzaniu mojego czasu ostatnio marzyłam.
Ale jeszcze wizualizuję sobie to wszystko co chciałabym zrobić, z kim zrobić, gdzie zrobić. To też jest fajne. Zamknęłabym to w takie pudełko.
Mój idealny pomysł po siedmiu godzinach wprowadzania go w życie okazał się iście lamerski i nie wiem co z tym zrobię do jutra, do wieczora. A może tylko dla mnie wydaje się tak beznadziejny i zły?
Katuję się ostatnio muzyką. Dziwny to fakt, zważywszy na to, że muzyka powinna pomagać i koić skołatane nerwy. Ja się nią ostatnio katuję. Zrzucam to na zimową chandrę.
Dziwnie bez histerii przyjęłam fakt, który powinien mnie niesamowicie zaboleć. Uodporniłam się, albo po prostu do mnie to jeszcze nie dochodzi.
John Cusack. Ubrania pachnące pizzą. Wiecznie niechodzenie do szkoły. Olewanie mojej matury. Ludzie, którzy zamiast wspierać jeżdżą po mnie jak po starej kobyle. Trzy brystole z których powstało 366 uśmiechów, na każdy dzień roku. Pudełko pełne szczęścia. Dracula, Święci z Bostonu, Dziewczyna z tatuażem. Trochę piw, dobre chipsy. Wygodne pufy i zatrzaśnięcie się w cudzej łazience. Kilka giga nowej muzyki. Kaszel, katar, gorączka. Kusi osiemnastka. Mama w szpitalu. Pobudka o 5:30.
Chyba nie o takim spędzaniu mojego czasu ostatnio marzyłam.
Ale jeszcze wizualizuję sobie to wszystko co chciałabym zrobić, z kim zrobić, gdzie zrobić. To też jest fajne. Zamknęłabym to w takie pudełko.
piątek, 6 stycznia 2012
Bronte, Bronte.
Im cięższa jest puszka, tym człowiekowi lżej. Tak doszłam do wniosku, zbierając pieniądze na tegoroczny WOŚP. Kolejna rzecz, po której mi ulżyło, a perspektywa niedzieli wystanej, wychodzonej na zimnie jest dziwnie przyjemna.
Zadziwiające, ile człowiek potrafi zrobić, byleby się tylko do matury nie uczyć. Przeszłam ostatnio samą siebie. Jestem z siebie dumna. Przesłuchuję po raz tysięczny płytkę Gotye i nie umiem się oderwać. Układam sobie wzorki. Pasjanse. Zadziwiające.
Zaskoczyły mnie ostatnie dni. Tam, gdzie powinnam się przestraszyć wcale się nie przestraszyłam. To, z czego powinnam się cieszyć niewiele mnie chyba obeszło. Tam gdzie teoretycznie powinnam się załamać.. E, to skwitowałam wzruszeniem ramion. Może źle ze mną?
Rozmowy do trzeciej w nocy. O wszystkim. O muzyce, o zagładzie świata i co już zrobimy jak wysadzimy wszystko w pierdut. Zabawne pomysły. Zakłady, o głupoty. Kawa o drugiej w nocy i zadziwiająco miła rozmowa. Zabawna. Tak zabawna, że nijak się nie da iść spać. Zastanawiamy się ile nas będzie kosztowała taka bomba, co to ładnie wysadzi miasto. Jakby ktoś wiedział, to się nie obrazimy za cenę. Życie zaskakuje mnie ostatnio. Może ten '12 to jakiś przełomowy rok, oby się tylko świat nie skończył jeszcze. Nie teraz, no błagam!
Poza tym gra w durnia jest.. Durną grą. Tak, powiedziałam to.
Bronte, bronte, Bronte, Bronte.. Mój winamp został przeze mnie oficjalnie zmolestowany. Ha.
Zadziwiające, ile człowiek potrafi zrobić, byleby się tylko do matury nie uczyć. Przeszłam ostatnio samą siebie. Jestem z siebie dumna. Przesłuchuję po raz tysięczny płytkę Gotye i nie umiem się oderwać. Układam sobie wzorki. Pasjanse. Zadziwiające.
Zaskoczyły mnie ostatnie dni. Tam, gdzie powinnam się przestraszyć wcale się nie przestraszyłam. To, z czego powinnam się cieszyć niewiele mnie chyba obeszło. Tam gdzie teoretycznie powinnam się załamać.. E, to skwitowałam wzruszeniem ramion. Może źle ze mną?
Rozmowy do trzeciej w nocy. O wszystkim. O muzyce, o zagładzie świata i co już zrobimy jak wysadzimy wszystko w pierdut. Zabawne pomysły. Zakłady, o głupoty. Kawa o drugiej w nocy i zadziwiająco miła rozmowa. Zabawna. Tak zabawna, że nijak się nie da iść spać. Zastanawiamy się ile nas będzie kosztowała taka bomba, co to ładnie wysadzi miasto. Jakby ktoś wiedział, to się nie obrazimy za cenę. Życie zaskakuje mnie ostatnio. Może ten '12 to jakiś przełomowy rok, oby się tylko świat nie skończył jeszcze. Nie teraz, no błagam!
Poza tym gra w durnia jest.. Durną grą. Tak, powiedziałam to.
Bronte, bronte, Bronte, Bronte.. Mój winamp został przeze mnie oficjalnie zmolestowany. Ha.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
