środa, 29 lutego 2012

Wiosnę wyczuwam, zaiste.

Muszę napisać, powiedzieć to głośno. Głównie tym niedowiarkom, którzy są święcie przekonani, że nie da się żyć bez fejsbuka. Ja żyję, już tydzień i tak do maja, myślę że z powodzeniem wytrzymam. Nagle okazało się, że mam mnóstwo czasu i nie wiem co z nim zrobić!
Uczę się, to czytam, to się uczę albo gram w karty. Całkiem przyjemny to czas.



Pewnie gdybym była lesbijką to główna wokalistka byłaby moim ideałem kobiety. Bezpretensjonalna, rześka, urocza, charyzmatyczna... Ay, a może nie powinnam tego nawet pisać. I tak powinny wyglądać teledyski- A nie milion tańczących w niewiadomy sposób wymalowanych panienek, które pomyliły sukienkę ze skarpetą.
Biedny ten nasz świat, że tak mało tu fajnych ludzi.
Wiosno, przybywaj!

sobota, 25 lutego 2012

Najspecjalniejsza ze specjalnych notek urodzinowych dla mojej domoforki.

Domoforko ma jedyna! Stwierdziła ja, że specjalnie dla Ciebie poświęcę swoją notkę, bo moje paluchi nie wytrzymają takiego zastoju, muszę czymś się zająć, żeby nie wchodzić do jaskini zła i zniszczenia ( czyt. mordoksiążka) i w jakiś sposób czuję, że to nie będą Twoje osiemnaste urodziny bez tej notki właśnie.

Tak sobie zaczęłam wspominać. Pierwsze co mi przyszło do głowy to Twoje dzisiejsze "Ratuj mnie.", a ja kiedy to odczytałam biegłam do apteki i prawie nie nakrzyczałam na ludzi przede mną, którzy mieli PRAWDZIWY problem- Jakie wapno wybrać i w ogóle czemu nie ma wapna zdrovit. I jak przyszłam, przyczłapałam się na tą górę i jak Cie zobaczyłam. I Twoje domoforkowanie, czytanie dialogów hiszpańskich (jesteś w tym mistrzem!) i to, ze czekolada była chyba czymś nafaszerowana. Umarłam ze śmiechu kiedy wyłączyli prąd i krzyczałaś że się boisz, zamknęłaś dźwiory żeby nie wlazły tak potwory. I pierogi, bardzo dobre zresztą.
A potem tak leciałam już sobie w swoim móżdżku i przypomniałam sobie tą pamiętną herbę z Tobą, muffinki które jadłam na mieście i to uwieczniłaś. A potem Twoja przemega osiemnastkowa impreza i wszystko co z nią związane.
Później (to nic, że mało to chronologiczne..) jak pierwszy raz Cię z Monią wyciągnęłyśmy na zbiórkę i jaka ja wtedy byłam głośna i przekonywująca, żebyś tam poszła. I poszłaś. YAY!
Potem Kraków, jak zalało nam namiot, wylewałyśmy z niego wodę kubkiem, jak robiliśmy wszyscy nindżasów, krzyczeliśmy o kasztanach, spałyśmy obok siebie przez tyle dni i biegałyśmy na kółka dwa jak jakieś małolatki.
No i przecudowne szukanie moich kluczy w śniegu, o trzeciej nad ranem. Ty wiesz, no.
A potem jak się przez Ciebie popłakałam. Dzisiaj. Za mnóstwo pięknych słów, a właściwie to jakieś cztery. Ale to dużo, bardzo to dużo. I z tego miejsca powinnam przeprosić za tak chaotyczną wypowiedź, ale w drugim pokoju leci jakaś bajka dla dzieci, ja jestem sama, samiutka w domu, zrezygnowałam z łażenia nie wiadomo gdzie, zaczęłam korzystać z domoforkowania. Poaz tym jest milion rzeczy, które chciałabym Ci tu specjalnie napisać, które przebijają się w mojej głowie i nie mogę ich jakoś uporządkować, ułożyć, posegregować. Jedno przebija się przez drugie. Walczą mi te wspomnienia w głowie, żebym wybrała najlepsze.
 Nie ma najlepszego. Najlepsza była z Tobą każda chwila, bo jako jedyna jesteś niezależnie od wszystkiego dla mnie, ze mną. Że nawet gdyby skały srały, a mury pękały to tylko do Ciebie Kusznerrku mam pewność, że nie uciekniesz. Pewnie gdyby tak srały i pękały, to byśmy otworzyły czekoladę z magicznego pudełka szczęścia, zajadały się nią i śmiały z głupich filmików.
Dzisiaj kończysz osiemnaście lat. Jestem z Ciebie dumna, jak mało kto. Paradoksalnie, chociaż nie jesteśmy spokrewnione jesteś moją młodszą, lepszą i mądrzejszą siostrą, którą zawsze chciałam mieć. Moja ładniejsza i lepsza połówka. Dobrnęłaś daleko. Nie zapominaj, że to dopiero dla Ciebie początek. Nowa droga, pełna nowych doświadczeń, pełna osób na Twojej drodze. Nie każda z nich będzie dla Ciebie dobra. Miej świadomość, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał Cię pociągnąć ze sobą na dno, urazić, zranić, żeby Cię bolało. Nie patrz na nich, ignoruj to. Trzymaj się tych dobrych dusz, które będą sprawiały, że będziesz latała wysoko. Wyżej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Złe doświadczenia i porażki przyjmuj jako zdrowe kopniaki w Twój domoforski tyłek. Dobre gromadź, spisuj, segreguj i ciesz się nimi. Codziennie rano wyciągaj sobie uśmiech, noś go z dumą, noś go na twarzy i w sercu.

Może mam dodać banalne: Wszystkiego najlepszego?
 Nie, to banał. Nie lubimy banałów.
Prezent for You part 2:


piątek, 24 lutego 2012

Niezmiennie.

Jedyną niezmienną rzeczą na świecie są zmiany. Co więc sprawia, że tak oczywista rzecz nie mieści mi się w głowie? Może jestem zbyt zamknięta by dostrzec subtelne znaki zapowiadające burzę nadchodzących zmian. Te znaki widziałam, owszem, a podświadomie wmawiałam sobie że to nic takiego. Dopiero wczoraj wybuchłam na tyle, by powiedzieć głośno jak się czuję i co o tym myślę. I znowu uświadomiłam sobie jak potworną cechą wszystkich ludzi jest zwykła zawiść. A może to nie zawiść, tylko taktyka obronna przed zranieniem? Bo mi się nie mieści w głowie dalej fakt uprzykrzania innym życia w sposób dziecinny, a tak bardzo bolesny. Bo osoba, którą do tej pory uważałam za naprawdę inteligentną, porządną i uczciwą zmieniła się diametralnie. Że wystarczyło zmienić miejsce zamieszkanie z małego miasta na większe, a tak samo 'wiejskie', by nie zwracać uwagi na ludzkie uczucia. By ranić. Świadomie. Nawet nie zdobyć się na odrobinę wyrzutów sumienia. Kto normalny, przeciętny nie reaguje na fakt, że robi komuś krzywdę? Wtedy to zazwyczaj ma się jakieś wyrzuty sumienia, albo chociaż przeprasza. Albo po prostu wypracowuje kompromis. Gdzie to się podziało, młody człowieku? Czyżbyś sam nie radził sobie ze swoim poczuciem niższości i musisz szukać sobie słabszej jednostki, z której możesz szydzić? W oczach zdrowego człowieka to po prostu żałosne. Tak, młody człowieku, jesteś zdecydowanie żałosny. I jeśli byłabym tak samo niedojrzała psychicznie i dziecinna powiedziałabym, że możesz się wysłać do logopedy, bo to wstyd w wieku dwudziestu lat nie umieć powiedzieć 'r'. Ale na szczęście Ci oszczędziłam, młody człowieku.

Wzruszył mnie jedynie fakt, że ludzie, którzy z pozoru znają mnie słabo potrafią doskonale odczytać moje myśli, moje uczucia i zwyczajnie, w ludzkim geście pomóc. To jedynie dowód na to, że nie trzeba kogoś znać wiele lat, by mieć świadomość, że pasuje się do siebie idealnie. Jest prawie siedem miliardów ludzi an świecie. Skąd się ma pewność, że najlepsza przyjaciółka naprawdę nią jest? A może to ktoś, kogo jeszcze nie znasz, kto mieszka daleko, a wie co się u Ciebie dzieje.
Nie, to też jakaś głupota.
Z tego wszystkiego piszę, mówię od rzeczy. Też dobrze nie spałam.

środa, 22 lutego 2012

Lights will guide You home..?

Obejrzawszy jeden z seriali, którego to odcinek traktował o Walentynkach uświadomiłam sobie jak zmarnowałam własne. Chyba to był najgorszy sposób w jaki mogłam je spędzić. Nabawiłam się bąbli i poparzonych rąk. Zbiłam dwie szklanki i cudowne szkło wbiło mi się w stopę. Wróciłam do domu zła, zmęczona, jeszcze bardziej zła i zrezygnowana. I postanowiłam sobie, że nigdy więcej, że już na pewno nie w taki sposób i z takimi ludźmi.
Samotne wieczory, kiedy wiem, że nikogo nie ma w domu i mam czas wyłącznie dla siebie aż do rana. Lubię właśnie takie dni, kiedy mogę zrobić sobie kawę w ulubionym kubku bo nie ma nikogo, kto by mógł go wcześniej zabrać. Mogę włączyć taki serial i oderwać się na trochę, znaleźć sobie czterdzieści minut odcięcia od mojej rzeczywistości i marzyć żeby znaleźć się tam, gdzie te szesnaście wspaniałych osób. Gapić się przez kilkanaście minut na zakupioną farbę i stwierdzić, że jednak źle zrobiłam kupując, ale i tak będzie fajna. Napisać do kogoś długiego smsa o czymkolwiek, nawet z głupotą. Pomyśleć nad sobą, porozmawiać ze sobą, tak właściwie. Śmiechem żartem, ale.. Fajnie jest czasem porozmawiać z kimś mądrym!
Dużo czasu spędzam na interpalsie. To chyba te międzynarodowe spotkania, lekcje, obcowanie z ludźmi z innych kontynentów tak na mnie wpłynęło, chociaż było to marne dziewięćdziesiąt minut. Wystarczyło, żeby na nowo znalazła pasję, wenę, zasób cierpliwości i otworzyła się na świat na tyle, by porozmawiać z wartościowymi ludźmi. Bo co z tego, ze mieszkają w Ghanie i są czarni? Czy to w ogóle jakiś wyznacznik?
I przecież spędziłam taki miły dzień z Rogalkiem, gdzie doszłyśmy do wniosku, że system polskiej edukacji jest do bani, zjadłyśmy prawie całe pudełko precli i paluszków, że obie marzymy o wyjechaniu gdzieś daleko, o dostaniu się do Erasmusa, że chciałybyśmy znać pięć języków i że matura nas trochę przeraża, ale każdy by już chciał mieć ją za sobą.
Świadomie zrezygnowałam z okazji do przebywania w tym samym miejscu co człowiek, który swoją postawą i zachowaniem wszystko tylko mąci. Świadomie i chyba nie żałuję, chociaż teoretycznie powinnam. Chyba nie jestem aż taką masochistką, żeby dawać tak po sobie jeździć. Z  tego też wyrosłam.

Tokio- Beshkek- Moskwa- Budapeszt- Praga- Berlin- Amsterdam- Oslo- Paryż- Brazylia- Bogota- Meksyk- Nowy Jork- Los Angeles. To taka moja wymarzona trasa, żeby odciąć się od ludzi na jakiś rok i przez 365 dni być w stałej podróży, z jednego miejsca na drugie. Samolotem, samochodem, pociągiem, statkiem, rowerem nawet! Tak cicho sobie marzę o takiej wycieczce. I marzę o znajomości pięciu języków. I jak tylko skończę matury przysiadam się do tego, taki sobie wyznaczam cel!


Bogota. Piękne to, ja tam kiedyś będę. Zobaczycie wszyscy, którzy w to nie wierzą. Ja w to wierzę i tam właśnie kiedyś się znajdę.

Chciałabym znaleźć w sobie ten pierwiastek inności, odmienności, oryginalności. Pierwiastek, który zapewni mi to, że jestem stworzona do jakiś wyższych celów. Pewnie gdzieś go mam, bo każdy go chyba ma, ale gdzie? Ja też go kiedyś znajdę. I nie pozwolę, żeby moje życie wyglądało mizernie i szaro. Never, ever.
Mam długi weekend, bo reszta pojechała do Częstochowy modlić się za maturę. Ja chyba wolę wykorzystać te dwa dni na naukę do matury, a nie tłuczenie się autobusami. Jak się nie nauczę, to i modły nie pomogą.
Plan na jutro: Kawa, geografia, kawa, angielski, kawa, matematyka, kawa, geografia. I tak chyba w kółko, ale do maja zdążę. Opłaci się. I jeszcze będę na UW i jeszcze dostanę się na ERASMUSA. Yup.

niedziela, 19 lutego 2012

O tym, jak to zgubione klucze przyczyniły się do zmiany człowieka na lepsze.

Luty obfitował w moc wydarzeń, o których nigdy w życiu już nie zapomnę. Na pierwszym miejscu znalazła się oczywiście przewspaniała osiemnastka Kasi, która zmiotła wszystkie inne i chyba lepszej już nie będzie. Strasznie się zaangażowałam, również z prezentem i siedzenie nad nim po kilka godzin dziennie sprawiło mi większą frajdę niż mogłam sobie wyobrazić. Tak samo jak przeplatające się coraz znane melodie, ulubione piosenki, tańce, hulanki swawole. Ludzi, których znałam od wieków zobaczyłam w zupełnie innym świetle. Ludzi, o których słyszałam wiele opowieści zobaczyłam na żywo po raz pierwszy i wyszło to chyba całkiem miło. I zawsze się będę już śmiała z tańca pocahontas, albo z pomysłu na tęczową imprezę pana K.J. Zabawy co nie miara. I nie przeszkodziło mi wstrętne uczulenie, zastrzyki i moc leków, które zażyłam tego dnia by pojawić się na TAKIEJ zabawie.
Otworzyłam się dostatecznie, dojrzałam. Despotyczni ludzie, z którymi kiedyś tak zaciekle chciałam walczyć, dzisiaj wprawiają mnie jedynie w dobry nastrój, w śmiech, pobłażliwy śmiech. Dojrzałam na tyle, by przestać walczyć z ludzką głupotą, której i tak z nikogo sama nie wyplenię. Przestałam myśleć, że ja jedna potrafię zwojować cały świat i zmienić go od A do Z, by był dla mnie bardziej przyjazny. To ja się muszę zmienić, a nie zmieniać świat. Powoli, mozolnie mi to idzie, ale jednak. Bo chyba złapałam lepszy kontakt z ludźmi, których do tej pory z niewiadomych powodów się obawiałam. To w lutym przestałam przejmować się ogólną opinią i zaczęłam mówić to, co naprawdę myślę, zaczęłam trzymać się ludzi, którzy odpowiadają mi, i oni też mnie akceptują. Przestałam próbować wkupić się w łaski ludzi, którzy widocznie tego nie chcą. I nie są warci. Może mi nawet wzrosła samoocena. Odrobinę, ale to już przecież coś.
I mimo wszelkich mankamentów poczułam się dobrze w swoim ciele.
Maturrrro! Przybywaj! Jak najszybciej! Chcę mieć Cię z głowy!

I naprawdę uwielbiam siedzenie do późna, przy winie, świeczkach i ciastkach. I torcie. I szczególnie ulubiłam sobie szukanie zagubionych kluczy w wielkiej śniegowej zaspie, o trzeciej w nocy, modląc się (TAAAK, JAA!) do Św. Antosia, co to niby jest specem od zaginionych rzeczy. I nawet mu obiecałam, że już będę dobra, grzeczna i spokojna. I znalazły się klucze, więc teraz muszę wypełnić swoją obietnicę. Tylko jak?
Luty mimo mrozu, mimo lodu i pierwszego upadku tej zimy jest chyba w tym 2012 roku najlepszym miesiącem. Pierwszy luty, jaki kiedykolwiek polubiłam. Ja, co zimy szczerze nie znosi.

piątek, 10 lutego 2012

box of happiness

Gdzieś zatraciłam siebie ostatnio. Może to przez kolejne niepowodzenia, które się na siebie nakładają? Że zamiast dużej pizzy hawajskiej dostaję małą margheritę. Albo po prostu na świecie musi być równowaga i niektórzy są skazani na niepowodzenia tylko dlatego, że ktoś musi wyrabiać normę. A może to takie błogosławieństwo, że akurat ja to wytrzymam? Ha, tak, byłoby cudownie.
Mój idealny pomysł po siedmiu godzinach wprowadzania go w życie okazał się iście lamerski i nie wiem co z tym zrobię do jutra, do wieczora. A może tylko dla mnie wydaje się tak beznadziejny i zły?
Katuję się ostatnio muzyką. Dziwny to fakt, zważywszy na to, że muzyka powinna pomagać i koić skołatane nerwy. Ja się nią ostatnio katuję. Zrzucam to na zimową chandrę.
Dziwnie bez histerii przyjęłam fakt, który powinien mnie niesamowicie zaboleć. Uodporniłam się, albo po prostu do mnie to jeszcze nie dochodzi.
John Cusack. Ubrania pachnące pizzą. Wiecznie niechodzenie do szkoły. Olewanie mojej matury. Ludzie, którzy zamiast wspierać jeżdżą po mnie jak po starej kobyle. Trzy brystole z których powstało 366 uśmiechów, na każdy dzień roku. Pudełko pełne szczęścia. Dracula, Święci z Bostonu, Dziewczyna z tatuażem. Trochę piw, dobre chipsy. Wygodne pufy i zatrzaśnięcie się w cudzej łazience. Kilka giga nowej muzyki. Kaszel, katar, gorączka. Kusi osiemnastka. Mama w szpitalu. Pobudka o 5:30.
Chyba nie o takim spędzaniu mojego czasu ostatnio marzyłam.
Ale jeszcze wizualizuję sobie to wszystko co chciałabym zrobić, z kim zrobić, gdzie zrobić. To też jest fajne. Zamknęłabym to w takie pudełko.