piątek, 10 lutego 2012

box of happiness

Gdzieś zatraciłam siebie ostatnio. Może to przez kolejne niepowodzenia, które się na siebie nakładają? Że zamiast dużej pizzy hawajskiej dostaję małą margheritę. Albo po prostu na świecie musi być równowaga i niektórzy są skazani na niepowodzenia tylko dlatego, że ktoś musi wyrabiać normę. A może to takie błogosławieństwo, że akurat ja to wytrzymam? Ha, tak, byłoby cudownie.
Mój idealny pomysł po siedmiu godzinach wprowadzania go w życie okazał się iście lamerski i nie wiem co z tym zrobię do jutra, do wieczora. A może tylko dla mnie wydaje się tak beznadziejny i zły?
Katuję się ostatnio muzyką. Dziwny to fakt, zważywszy na to, że muzyka powinna pomagać i koić skołatane nerwy. Ja się nią ostatnio katuję. Zrzucam to na zimową chandrę.
Dziwnie bez histerii przyjęłam fakt, który powinien mnie niesamowicie zaboleć. Uodporniłam się, albo po prostu do mnie to jeszcze nie dochodzi.
John Cusack. Ubrania pachnące pizzą. Wiecznie niechodzenie do szkoły. Olewanie mojej matury. Ludzie, którzy zamiast wspierać jeżdżą po mnie jak po starej kobyle. Trzy brystole z których powstało 366 uśmiechów, na każdy dzień roku. Pudełko pełne szczęścia. Dracula, Święci z Bostonu, Dziewczyna z tatuażem. Trochę piw, dobre chipsy. Wygodne pufy i zatrzaśnięcie się w cudzej łazience. Kilka giga nowej muzyki. Kaszel, katar, gorączka. Kusi osiemnastka. Mama w szpitalu. Pobudka o 5:30.
Chyba nie o takim spędzaniu mojego czasu ostatnio marzyłam.
Ale jeszcze wizualizuję sobie to wszystko co chciałabym zrobić, z kim zrobić, gdzie zrobić. To też jest fajne. Zamknęłabym to w takie pudełko.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz