piątek, 30 grudnia 2011

Podsumowanie roku?

Skończyłam, zmęczyłam te święta, te osiemnaste urodziny i wszystko co działo się w tym roku. Od jutra zaczynam skromne świętowanie przy shishy, sałatce i szampanie.
Ludzie mnie zaskakują. Dzieci swoją dziecięcą niewinnością i dobrocią, starzy znajomi swoim wyrachowaniem i tupetem. Rodzina swoją obojętnością na wszystko. Pozornie niemili ludzie swoją dobrocią i nieocenioną pomocą. Prawdziwi przyjaciele szalonymi pomysłami i tym, że zwyczajnie trwają. Dziwny to był rok. Pełen niedomówień, niemiłych sytuacji i nieporozumień, ale rok niezwykle ważny, który na pewno zapisał się w mojej pamięci. Chyba na długo się zapisze.
Uświadomiłam sobie w 2011 że ja jednak naprawdę kocham. Pomimo, przeciwko i wbrew wszystkim i wszystkiemu. Nigdy nie byłam pewna czy potrafię i czy kiedyś będę mogła to z ręką na sercu powiedzieć, ale jest. To nic, że nikt konkretny nie musi o tym wiedzieć. Niech nie wie i się nie dowie. Jest dobrze.
Moja Ziuta po okresie jesienno-zimowym w końcu została wyciągnięta z pokrowca. I gram, gram, gram.
Założyłam sobie lasta, co by zbierać muzykę. Założyłam bloga, co by sobie przelewać gdzieś moje pokręcone myśli. Zaszczyciłam (haha, a to dobre..) swą osobą kilka ważnych dla mnie imprez. Wyszłam do ludzi. Poznałam ludzi. Wspaniałe uczucie móc wziąć do ręki telefon i mieć do kogo napisac, albo zadzwonić. Ulżyło mi chyba w tym 2011 roku.
Dziwnie, ale ulżyło.

sobota, 24 grudnia 2011

Z Ciebie to taki oksymoron jest. Bo i ładna, i mądra..

Przez długi już czas czułam, że nie mam czego tu nawet napisać. I dopiero wczoraj coś we mnie pękło (świadkowie widzieli). Chyba tydzień to zdecydowanie za długo by trzymać w sobie swoje myśli, emocje, uczucia. Pękło z hukiem, ale jakoś tak dziwnie dobrze mi jest.
Jestem zdecydowanie Grinchem tych Świąt. W prawdzie nikomu nie ukradłam jeszcze prezentów i chyba nie mam tego w planach, ale jakoś tak zielono się dzisiaj noszę. I dzieląc się opłatkiem myślę sobie ' Sezon na 'Nawzajem' uważam za rozpoczęty'. Moje życzenia w tym roku ograniczają się jedynie do skromnego 'Nawzajem'.
Wiele straciłam w ostatnim roku. Trochę z własnej woli, z własnej głupoty i własnego lenistwa. Dopiero wczoraj to zauważyłam. Nawet głupi patyczek, który nie chciał się zapalić utwierdził mnie w przekonaniu, że moja głupia decyzja zaważyła na tym, że przestałam gdzieś przynależeć. Chyba strasznie mi z tego powodu przykro. Dobrze się bawiłam przez te lata. Nie mam możliwości odwrócić czasu, a szkoda. Ale ludzie wiedzą, że jestem dla nich kiedy mnie potrzebują, mimo wszystko. Tyle mogę zrobić.
Zbliża się czas hufcowej Wigilii, na którą nie miałam zamiaru się wybierać, ale wystarczyła jedna smutna mina i zmieniłam zdanie. Osiemnaste urodziny, które może nie będą takie złe, jak jeszcze wczoraj myślałam?
Ludzie są świetni. Ludzie są najlepsi. A ja mimo bycia Grinchem tej zimy postanowiłam zrobić coś pożytecznego. Holla, będę Wośpowym wolontariuszem. O ile znajdę zdjęcie legitymacyjne w odmętach mojej szafy z drzwiami do Narnii.
Siedmiomilowe buty włożę i pójdę. A co!
I pozdrawiam so coolkę, gdyż dopiero po piętnastu minutach zorientowałam się tak naprawdę kto to. Pięknie!


Miłość to jednak fajna rzecz. Mimo tego, że ja to chyba jednak cierpię. Ale miłość to fajna rzecz. Ludzie, kochajcie się. Takie mam przesłanie.
28.12 zaczynam swój mały-duży detoks. 

sobota, 17 grudnia 2011

Groszki i róże.

Jestem dumna z tego, że znam jeszcze te kilka osób, które mimo dzielących nas kilometrów są ze mną sercem od zawsze. I tych, którzy widząc mnie na oczy pierwszy raz chcieliby mi uchylić nieba. Tych, którzy nie znając mnie pomagają jak prawdziwi przyjaciele.
Z tego jestem dumna. Jak paw.

I może to dziwnie zabrzmi, ale spełniam się. Zapisuję kolejne strony w ołpenofisie i jest mi z tym cholernie dobrze, chociaż żadne to wielkie dzieło. Pociesza mnie myśl, że niedługo opuszczę to miejsce i znajdę się kompletnie w innym wymiarze. Przy innych ludziach, innych budynkach i kompletnie w innym świecie. Nawet powietrze będzie inne i cholernie mnie to cieszy.

Może ja powinnam pójść teraz spać? Po ostatniej nocy chyba warto by było odespać. Te muffinki, sałatki, te rozerwane gumowe węże i krokodyla. Te babcine, ciepłe bambosze, bujany fotel, gorzką herbatę i kieliszki pełne różnorakich trunków. I te załatwianie męskich potrzeb fizjologicznych na balkonie czwartego piętra, dośpiewując pod nosem 'pretty fly for a white guy' i zupy ze strupa. I to spalenie włosów, danzy kudury, polskie karaoke vol.1-7. I chyba odespać czas te w gruncie rzeczy dobre chwile. Oczyszczające takie, bo w życiu nie usłyszałam tylu miłych słów. Na wszystko.
 Kurcze, przywiozłabym ich do siebie wszystkich, jakbym mogła.
Kosmicznie jest.

środa, 14 grudnia 2011

Słowacki wielkim poetą był.

Czyli przygodę z Ferdydurkę czas zacząć. Tak naprawdę, naprawdę! Poza tym to mam ochotę siedzieć tylko w projektancie szablonów i zmieniać, zmieniać, zmieniać.. Gdyby ktoś miał ciekawą ceglastą grafikę lub tło to proszę do mnie.
Naćpałam się Foster the people. Do tego to stopnia, że gdyby ktoś zobaczył mojego lasta.. A daj Boże, żeby nie. W ogóle pozdrawiam wszystkich wiernych fanów, znających tylko pampd ap kiks. 

Niee, dzisiaj nie mam nic ciekawego do powiedzenia. Nie żebym miała kiedykolwiek, no ale..
Za niecałe dziesięć polskich nowych złotych ubrałam się dzisiaj na zimę. Na zielono. O, o.
Mam ochotę napisać coś. Jakiegoś tasiemca. Albo tasiemca, posługując się wielką parodią. I sarkazmem. I w ogóle.
Tylko coś weny ni mo. Weno, przybądź!

wtorek, 13 grudnia 2011

Call it what You want?

Lubię takie wieczory, kiedy zamiast czytać Ferdydurke uruchamiam ulubioną muzykę ("Torches"), robię sobie mocną kawę (Bo to nic, że na noc się nie powinno pić kawy. Bo niby w nocy trzeba spać), tańczę do 'Helena Beat' i sprzątam w szafie. Trzy i pół godziny nie poszło na marne. Cuda tam znalazłam, dzikie cuda!

Lubię takie dni, kiedy jestem naczelnym majsterkowiczem i zamiast powatarzać swój dodatkowy polski wbijam masę dziwnych rzeczy w dziwne deski tylko po to by zadowolić swoją wychowawczynię. Kij z tym, że przecież nikt mnie o to nie prosił.

Lubię takie dni, kiedy chowam ręce w kieszeniach i odpalam swoje czerwone cudeńko z niebieskimi słuchawkami. I idąc na klatce podskakuję i podśpiewuję sobie pretty young thing. Wszak zabawa zaczyna się wtedy, gdy tak wygiętą i śpiewającą widzą mnie sąsiedzi.
I nawet beznadziejnie skonstruowany temat z 'Granicy' nie zepsuje mi humoru. Ani wołowina w jabłkach bez jabłek. Ani to, że podobno jestem najgorszym na świecie zaparzaczem kawy, bo później każdy ma fusy między zębami.
Ani ta cholerna Ferdydurke. Ani jutrzejsza Wiedza o społeczeństwie (nawet machnę z dużej litery, taka jestem fajna!). Ani to, że mój ukochany, czerwoniutki casio piszczy wtedy, kiedy nie trzeba.
Dajcie Boże, 13 grudnia to od dzisiaj nie rocznica ogłoszenia stanu wojennego. To rocznica dnia, w którym EMI pochwaliła rudowłosą niepokorną, o tak.
Kaś. Trzymam kciuki. Za wszystko. Nieważne, że przeczytasz to dopiero za tydzień, łot'ewa.

No szkoda, że mnie dzisiaj nie spotkasz. Dzisiaj naprawdę wyglądam szałowo.

poniedziałek, 12 grudnia 2011

Chin music for the unsuspecting hero.

A miałam w planach napisanie czegoś ładnego, wzniosłego i takiego glamour. Chyba nie jestem w tym mistrzynią, więc zostawiam to innym.
 Kawa, jedzenie o bliżej nieokreślonym smaku i leżące przede mną repetytorium z kochanej geografii zamiast mnie motywować, jedynie mnie przeraża. Wstawanie bladym świtem.. A nie, wróć. Wstaję właściwie w nocy. Tak, to też przeraża. Tak samo jak pełnia. Czemu przy pełni nie da się spokojnie spać?
Chciałabym znaleźć coś, co będzie mnie utrzymywało przy życiu. Ale nie tak zwyczajnie. Tak niezwyczajnie. Tak, żeby tylko ta jedna rzecz mogla mnie uratować przed brutalną rzeczywistością. Dwa dyski zapchane po brzegi ulubioną muzyką póki co całkiem mnie chronią, ale...?

To w ostatniej rozmowie wyszło tak naprawdę czego mi w życiu brakuje. Właściwie dziwnie, bo nigdy nie przepadałam za Norwegią. A tu fiordy mi chodzą po głowie.