sobota, 28 kwietnia 2012

fragile future

Zakończyłam coś w moim życiu. Trzy lata edukacji- ciężkiej, ale niewątpliwie potrzebnej są za mną. Chyba każdemu w czasie słuchania o tym, że zaczynamy z czystą kartą, od nowa, że przed nami prawdziwe, dorosłe życie.. Każdy zadaje sobie pytanie czy czegoś z tego okresu żałuje. Ja żałuję. Żal mi szkoły, która była, jaka była, ale.. Przecież tak wiele się tam zdarzyło. Żal mi nauczycieli, którzy może nie zawsze potrafili mi przekazać swoją wiedzę, nieraz były z nimi spięcia, ale w gruncie rzeczy każdy z nich przez te trzy lata coś mi ofiarował. Potem doszłam do wniosku, że żal mi nawet mojej klasy, która była najgorszą z możliwych. Mimo wszystko, nawet bezsensownych dialogów, kłótni i niechęci do niektórych będzie mi brakowało. A szczególnie szczeniackich wygłupów na miarę podstawówki, bo trochę było w nich uroku. Żałuję, że przez trzy lata nie potrafiłam się spiąć na tyle, by skończyć liceum trochę lepiej. Trochę bardziej pewnie, bo dopiero teraz myśl o maturze mnie przeraża.
Z drugiej strony wreszcie wyrwę się z miejsca gdzie tyle lat tkwię, gdzie jest pusto, gdzie wszystko mnie przytłacza. Wiem, ze za jakiś czas wrócę z utęsknieniem, ale teraz chcę się wyrwać. Usamodzielnić. Zacząć żyć. Żyć własnym życiem, nie oglądając się na innych, bez bagażu wspomnień, które ciągną się za mną i ściągają mnie w dół. I obiecałam sobie, że będę taka twarda od października, że nikt mnie nie pozna. Będę.

Skończyłam uganianie się za wszystkim tym, co nie ma najmniejszego sensu. Może faktycznie lepiej się po prostu odciąć teraz, zanim komukolwiek zacznie zależeć? Ja też powinnam brać przykład i uciekać za każdym razem, kiedy pojawia się poważny temat, albo wszystko schodzi do jakiejś formy zobowiązania. Co z tego, że mnie to nie straszy? To ja chyba dojrzałam za szybko, za szybko dorosłam i nawet ktoś kilka lat starszy nie jest jeszcze na takim etapie jak ja. A "Chciałabym, a boję się" to takie bardzo dziecinnie. Damn it, naprawdę za szybko mi się wydoroślało, fajnie byłoby się cofnąć do takiej ludzkiej beztroski, po prostu. Oficjalnie przestałam 'gonić króliczka', nie mi to teraz w głowie. Teraz tylko nauka, matura, studia. Dla nikogo nie powinnam zmieniać swoich planów, marzeń i dostosowywać się do drugiego człowieka. Nie przełożę własnej edukacji nad kogoś, bo ludzie to niepewne stworzenia. Nikt nigdy nie powinien tego robić, nawet się nad tym zastanawiać. Ja skutecznie wybiłam to sobie z głowy. Warszawa, Warszawa, Warszawa. Nie dla kogoś, dla mnie samej.
wiosna, lato, jesień, zima. Tak przynajmniej powinno być, bo w Siemiatyczach nastąpiła dziwna zmiana. Po zimie od razu wskoczyło lato, jak gdyby nigdy nic. 31,5 stopnia na termometrze i wszystko się topi.
A ja wrócę do nauki.

czwartek, 5 kwietnia 2012

Nie przeszkadzaj mi, bo tańczę.

Zrobiłam dzisiaj z szanowną siostrą muffinki. To nic, że trochę opadły i nie wiemy dlaczego, ale ważne, że nie zakalce. Całkiem smaczne wyszły, chociaż mi już jest za słodko, zdecydowanie. Cukierki na śniadanie nie były dobrym pomysłem.
Święta, święta, czemu ja ich nie czuję? Pomińmy to, że i tak w mojej rodzinie nigdy nie wyglądały naprawdę świątecznie, do kościoła idziemy tylko poświęcić jajka i na tym się kończy. Ale w tym roku to dla mnie tylko tydzień wolnego, który niczego nie wnosi, absolutnie.
Brakuje mi czegoś w życiu. Nie wiem co to, ale chodzi mi o to bardzo mocno i równie mocno mi tego brakuje. Chyba coś przegapiłam, nawet nie wiem dokładnie kiedy. I brakuje mi słońca, wiosny, jakiegoś poczucia, że jest w porządku i zwyczajnie okej.
A wszystko ułożyło się kompletnie nie tak jak chciałam. Chociaż z jednej strony się cieszę i trzymam kciuki za całą resztę, by było jak najlepiej.