Im cięższa jest puszka, tym człowiekowi lżej. Tak doszłam do wniosku, zbierając pieniądze na tegoroczny WOŚP. Kolejna rzecz, po której mi ulżyło, a perspektywa niedzieli wystanej, wychodzonej na zimnie jest dziwnie przyjemna.
Zadziwiające, ile człowiek potrafi zrobić, byleby się tylko do matury nie uczyć. Przeszłam ostatnio samą siebie. Jestem z siebie dumna. Przesłuchuję po raz tysięczny płytkę Gotye i nie umiem się oderwać. Układam sobie wzorki. Pasjanse. Zadziwiające.
Zaskoczyły mnie ostatnie dni. Tam, gdzie powinnam się przestraszyć wcale się nie przestraszyłam. To, z czego powinnam się cieszyć niewiele mnie chyba obeszło. Tam gdzie teoretycznie powinnam się załamać.. E, to skwitowałam wzruszeniem ramion. Może źle ze mną?
Rozmowy do trzeciej w nocy. O wszystkim. O muzyce, o zagładzie świata i co już zrobimy jak wysadzimy wszystko w pierdut. Zabawne pomysły. Zakłady, o głupoty. Kawa o drugiej w nocy i zadziwiająco miła rozmowa. Zabawna. Tak zabawna, że nijak się nie da iść spać. Zastanawiamy się ile nas będzie kosztowała taka bomba, co to ładnie wysadzi miasto. Jakby ktoś wiedział, to się nie obrazimy za cenę. Życie zaskakuje mnie ostatnio. Może ten '12 to jakiś przełomowy rok, oby się tylko świat nie skończył jeszcze. Nie teraz, no błagam!
Poza tym gra w durnia jest.. Durną grą. Tak, powiedziałam to.
Bronte, bronte, Bronte, Bronte.. Mój winamp został przeze mnie oficjalnie zmolestowany. Ha.