Pani, która usuwała mi chorą siódemkę będzie mi się śniła w najgorszych koszmarach chyba do końca życia. Nawet zepsuta operacja i to, że mnie dwa razy otwierali i prawie tam ducha nie wyzionęłam nie było takie straszne. Pani, która wygląda jak Pan, który wyszedł z więzienia. Na dekolcie i na rękach jakieś tatuaże, łysa głowa i głos, który przyprawia o dreszcze. I tłuste paluchy, które miałam w gardle i jeszcze chwila, a bym się udusiła. Te paluchy musiałam skomentować. I to głośno. I to jeszcze w poczekalni, a co! Niech wie, że jest niedelikatna i mogła mnie zabić!
Trzeci dzień zmagam się z bólem, który jest mega bólem. Chyba mnie jeszcze nic nigdy tak nie bolało jak wyrwanie zęba. Budzę się nocami, by wziąć tabletki. Poduszki we krwi, bo coś goić to to się nie chce.
Jeśli cokolwiek mogę zaliczyć na plus, to fakt, że mam wspaniałych przyjaciół i nikogo bym nie oddała, za żadne skarby. Nawet jeśli popełniają błedy, ale kto ich nie robi? Nie ma ideałów. A to, że moi przyjaciele chcieli dla mnie dobra- Mogę tylko płakać. Ze szczęścia. Jestem wdzięczna. Za milion smsów, że muszę to wszystko wytrzymać i że przecież jesteśmy wyjątkowe. I że zawsze powinnyśmy się stawiać na pierwszym miejscu- To prawda. Tak będzie.
I mam już 3/4 mojej pracy maturalnej. I szczerze powiedziawszy rzygam już relacjami między rodzicami i dziećmi, ale będę miała to wreszcie za sobą. Kto wie, może mi się uda to jeszcze skończyć do końca marca, tak jak sobie postanowiłam?
Fortuna kołem się toczy, jak ja to lubię. I lubię tę zmienność, kiedy nie wiem co wydarzy się następnego dnia. Zawsze jak postanawiam sobie, że coś trzeba odpuścić, dać sobie spokój bo to nie ma przyszłości ani sensu- Zawsze wtedy coś drga, zazwyczaj na moją korzyść. Jednak lubię marzec i z niecierpliwością czekam do matury. Pocieszające jest to, że Stanisław będzie mnie dopingował, żebym miała z rozszerzonej geografii minimum 75%. To, że Barbara śmieje się, że własna rodzicielka zamknęła mi lodówkę na kłódkę, co jest cichym komplementem, że ładne schudłam. Albo, że Ewa mi wybacza, że już dwa miesiące nie zjawiam się na dodatkowym polskim, bo nie mam jak. Że Jolanta, własna wychowawczyni się pyta na jakiej diecie jestem, bo fajnie wyglądam.
I lubię, kiedy mam rozgardiasz w domu, że Justyna tu przesiaduje i mi śpiewa nad uchem wszystkie beznadziejne piosenki. Nawet polubiłam fakt, że mama krzyczy, że kubek na stole, jak to tak, nie wyniesiony?!
Dobrze mi się żyje ostatnio. Będę jak Messi- rozwalę system.
Idę się chyba przespać. Z mistrzem i Małgorzatą. Love.
środa, 21 marca 2012
niedziela, 18 marca 2012
Przesiaduję w cafe sztok.
Moja mama hoduje sobie na parapecie pomidory. W takich zwykłych kubkach plastikowych, wypełnionych ziemią. Stoją tak na oknie, bo Irena dostałą je od koleżanki, to hoduje. Niby niezauważalne są zmiany, ale codziennie wyglądają inaczej. A tu jakiś nowy mały pęd, a tu ktoś sprytnie zamienił kolejność kubków i dlatego myślałam, że coś tu się nie zgadza. Ostatnio się czuję jak taki pomidor w kubku- Ktoś mnie szturcha, podlewa, chroni od słońca albo zmienia mi miejsce. Mam po dziurki w nosie bycia ciągle przestawianą, odstawianą i zamienianą. Potrzebuję jakiejś stabilizacji. Czegokolwiek. Czegoś co da mi poczucie tego kim jestem, gdzie powinnam być w swoim życiu.
Po drodze spotkam jeszcze milion Sławków, Kazików, Marcinów i Edwardów, zanim mnie rzuci tam gdzie powinno. Może to dobrze. Może dwutysięczny Sławek nauczy mnie czegoś nowego i będę bogatsza w życiu o nowe doświadczenia.
Telefon milczy. Ja milczę. Zamiast pisać pracę maturalną po prostu siedzę. Trzeba się ogarnąć, na Boga!
Pan Grabaż dokładnie wie, jak się czuję. Opisuje moje życie i dziwię się, czemu żadna piosenka nie nazywa się "Agata". Wypisz wymaluj moje życie.
Spadnę tak już piętnasty raz. Głową w dół, oczami na twarz. Spadnę tam gdzie stałeś.
Po drodze spotkam jeszcze milion Sławków, Kazików, Marcinów i Edwardów, zanim mnie rzuci tam gdzie powinno. Może to dobrze. Może dwutysięczny Sławek nauczy mnie czegoś nowego i będę bogatsza w życiu o nowe doświadczenia.
Telefon milczy. Ja milczę. Zamiast pisać pracę maturalną po prostu siedzę. Trzeba się ogarnąć, na Boga!
Pan Grabaż dokładnie wie, jak się czuję. Opisuje moje życie i dziwię się, czemu żadna piosenka nie nazywa się "Agata". Wypisz wymaluj moje życie.
Spadnę tak już piętnasty raz. Głową w dół, oczami na twarz. Spadnę tam gdzie stałeś.
poniedziałek, 12 marca 2012
Opowieść z Twerskiej.
" Oczy gościa rozszerzyły się, szeptał dalej, patrząc na księżyc. - Niosła obrzydliwe, niepokojąco żółte kwiaty. Diabli wiedzą, jak się te kwiaty nazywają, ale są to pierwsze kwiaty, jakie się wiosną pokazują w Moskwie. Te kwiaty rysowały się bardzo wyraziście na tle jej czarnego płaszcza. Niosła żółte kwiaty! To niedobry kolor! Skręciła z Twerskiej w zaułek i wtedy się obejrzała. No, Twerską chyba pan zna? Szły Twerską tysiące ludzi, ale zaręczam panu, że ona zobaczyła tylko mnie jednego i popatrzyła na mnie nie to, żeby z lękiem, ale jakoś tak boleśnie. Wstrząsnęła mną nie tyle jej uroda, ile niezwykła, niesłychana samotność malująca się w tych oczach. Posłuszny owemu żółtemu znakowi losu ja również skręciłem w zaułek i ruszyłem jej śladem. Szliśmy bez słowa tym smutnym, krzywym zaułkiem, ja po jednej jego stronie, ona po drugiej. I proszę sobie wyobrazić, że prócz nas nie było w zaułku żywej duszy. Męczyłem się, ponieważ wydało mi się, że muszę z nią pomówić, i bałem się, że nie powiem ani słowa, a ona tymczasem odejdzie i nigdy już jej więcej nie zobaczę. I proszę sobie wyobrazić, że to właśnie ona odezwała się nieoczekiwanie:
- Podobają się panu moje kwiaty?
Dokładnie pamiętam dźwięk jej głosu, taki dosyć niski, ale załamujący się niekiedy, i chociaż to głupie, wydało mi się, że żółte, brudne mury uliczki powtarzają echem jej słowa. Śpiesznie przeszedłem na tę stronę, po której szła ona, podszedłem do niej i odpowiedziałem:
- Nie.
Popatrzyła na mnie zdziwiona, i ja nagle i najzupełniej nieoczekiwanie zrozumiałem, że przez całe życie kochałem właśnie tę kobietę! To ci dopiero, co? Na pewno powie pan, że jestem niespełna rozumu?"
Przespałam czternaście godzin z soboty na niedzielę, bo wydało mi się to rozsądne. Żeby spać aż tyle po tak okropnym wieczorze jak ten, to może i czas by to jakoś sprytnie zatarł, nie pamiętałabym? Niewiele to dało.
Sushi na śniadanie, cztery kilogramy w tył, i zawsze jest tak, że mam życie jakby mnie ktoś uczepił na tej linie od bungee- Jak skoczę, to moja euforia ciągnie się przez te kilka sekund spadania, a kiedy chcę, żeby już tak zostało, że to ten moment, ta kulminacja dobrych uczuć, endorfin i adrenaliny, to ta przeklęta gumowa rzecz podciąga mnie do góry i to prawie jak policzek. Dostaję taki policzek od tej gumowej glisty za każdym razem.
Cierpliwość popłaca, uczę się cierpliwości tak bardzo, że mnie ona od środka zjada. Mam ochotę na coś słodkiego. Michałki, trufle i dwie czekolady leżą pokój dalej, ale ja się jednak nie złamię. Obiecałam sobie, że sięgnę po kawałek czekolady jak dostanę dobry znak z Białegostoku, że to jednak mi się coś uroiło i dalej jest w porządku, i że tej glisty wcale nie ma, a jest oglądanie meczów i wracanie do domu, kopiąc się po piszczelach i słuchanie, że jestem ewenementem na skalę światową, i że cudnie mi w lokach. I słuchanie Iron Maiden i jedzenie sushi na śniadanie, albo zakładanie się kto jest lepszy we wszystkim, gdzie i tak z góry wiadomo, że to jestem ja.
Błagam glisto, idź sobie ode mnie, ja chcę tak ładnie żyć jak dotąd!
- Podobają się panu moje kwiaty?
Dokładnie pamiętam dźwięk jej głosu, taki dosyć niski, ale załamujący się niekiedy, i chociaż to głupie, wydało mi się, że żółte, brudne mury uliczki powtarzają echem jej słowa. Śpiesznie przeszedłem na tę stronę, po której szła ona, podszedłem do niej i odpowiedziałem:
- Nie.
Popatrzyła na mnie zdziwiona, i ja nagle i najzupełniej nieoczekiwanie zrozumiałem, że przez całe życie kochałem właśnie tę kobietę! To ci dopiero, co? Na pewno powie pan, że jestem niespełna rozumu?"
Przespałam czternaście godzin z soboty na niedzielę, bo wydało mi się to rozsądne. Żeby spać aż tyle po tak okropnym wieczorze jak ten, to może i czas by to jakoś sprytnie zatarł, nie pamiętałabym? Niewiele to dało.
Sushi na śniadanie, cztery kilogramy w tył, i zawsze jest tak, że mam życie jakby mnie ktoś uczepił na tej linie od bungee- Jak skoczę, to moja euforia ciągnie się przez te kilka sekund spadania, a kiedy chcę, żeby już tak zostało, że to ten moment, ta kulminacja dobrych uczuć, endorfin i adrenaliny, to ta przeklęta gumowa rzecz podciąga mnie do góry i to prawie jak policzek. Dostaję taki policzek od tej gumowej glisty za każdym razem.
Cierpliwość popłaca, uczę się cierpliwości tak bardzo, że mnie ona od środka zjada. Mam ochotę na coś słodkiego. Michałki, trufle i dwie czekolady leżą pokój dalej, ale ja się jednak nie złamię. Obiecałam sobie, że sięgnę po kawałek czekolady jak dostanę dobry znak z Białegostoku, że to jednak mi się coś uroiło i dalej jest w porządku, i że tej glisty wcale nie ma, a jest oglądanie meczów i wracanie do domu, kopiąc się po piszczelach i słuchanie, że jestem ewenementem na skalę światową, i że cudnie mi w lokach. I słuchanie Iron Maiden i jedzenie sushi na śniadanie, albo zakładanie się kto jest lepszy we wszystkim, gdzie i tak z góry wiadomo, że to jestem ja.
Błagam glisto, idź sobie ode mnie, ja chcę tak ładnie żyć jak dotąd!
niedziela, 4 marca 2012
All the pretty things that we could be.
A jednak to marzec stał się miesiącem przełomowym dla mojego wewnętrznego, krzyczącego JA. No powinnam być z siebie dumna. I zadowolona. I jestem, bo się właśnie śmieję do jogurtu. Zabawne, że jedząc go już od lat dopiero dzisiaj zauważyłam wymalowany na nim uśmiech? Albo może do tej pory bałam się coś takiego zobaczyć!
Piątek, piątek, piątek.. Świadomość piątku i weekendu rozstroiła mnie emocjonalnie do tego stopnia, że popłakałam się ze śmiechu z nieśmiesznego żartu, a potem jeszcze raz, ale to już chyba ze szczęścia. Z ulgi. Niewykluczone, że płakałam też tak by nadrobić zaległości, bo ostatnio rzadko to robiłam. Ja to jestem dziwny zwierz- musiałam uciec, żeby zrozumieć jak powinnam być wdzięczna. To co Agata robi? Agata bierze telefon i dzwoni, i nie przejmuje się, że na sali jest dużo ludzi, gra muzyka i nic nie słychać. Ba, Agata jeszcze zrobiła tym niemałą niespodziankę, nie tylko sobie!
A wczoraj usłyszałam, że jestem ewenementem na skalę światową, wychodzę poza szablon i to chyba cud, że się znaleźliśmy w takich Siemiatyczach. I jeszcze, że pięknie (?) piszę sobie bloga. I dalej nie rozumiem, jak można być mną zafascynowanym, ale jakoś cholernie mnie to cieszy. I pozdrawiam Was gorąco, chociaż 50% tego składu nie wie o istnieniu takiego kramu. Ale to nic.
Jeżeli tak się zaczął marzec, to ten rok naprawdę będzie przełomowy i dobry. Taką mam nadzieję, ale uczę się powoli nie polegać na niej w całości. Trochę dystansu dalej mi potrzeba.
A za tydzień znowu będę zmuszona pokonywać swoje słabości i zagrać w bilarda. Bycie wyzwanym to pierwszy krok, żeby się czegoś nowego nauczyć. No dziękuję Tomku, dziękuję!
Piątek, piątek, piątek.. Świadomość piątku i weekendu rozstroiła mnie emocjonalnie do tego stopnia, że popłakałam się ze śmiechu z nieśmiesznego żartu, a potem jeszcze raz, ale to już chyba ze szczęścia. Z ulgi. Niewykluczone, że płakałam też tak by nadrobić zaległości, bo ostatnio rzadko to robiłam. Ja to jestem dziwny zwierz- musiałam uciec, żeby zrozumieć jak powinnam być wdzięczna. To co Agata robi? Agata bierze telefon i dzwoni, i nie przejmuje się, że na sali jest dużo ludzi, gra muzyka i nic nie słychać. Ba, Agata jeszcze zrobiła tym niemałą niespodziankę, nie tylko sobie!
A wczoraj usłyszałam, że jestem ewenementem na skalę światową, wychodzę poza szablon i to chyba cud, że się znaleźliśmy w takich Siemiatyczach. I jeszcze, że pięknie (?) piszę sobie bloga. I dalej nie rozumiem, jak można być mną zafascynowanym, ale jakoś cholernie mnie to cieszy. I pozdrawiam Was gorąco, chociaż 50% tego składu nie wie o istnieniu takiego kramu. Ale to nic.
Jeżeli tak się zaczął marzec, to ten rok naprawdę będzie przełomowy i dobry. Taką mam nadzieję, ale uczę się powoli nie polegać na niej w całości. Trochę dystansu dalej mi potrzeba.
A za tydzień znowu będę zmuszona pokonywać swoje słabości i zagrać w bilarda. Bycie wyzwanym to pierwszy krok, żeby się czegoś nowego nauczyć. No dziękuję Tomku, dziękuję!
Subskrybuj:
Posty (Atom)