niedziela, 18 marca 2012

Przesiaduję w cafe sztok.

Moja mama hoduje sobie na parapecie pomidory. W takich zwykłych kubkach plastikowych, wypełnionych ziemią. Stoją tak na oknie, bo Irena dostałą je od koleżanki, to hoduje. Niby niezauważalne są zmiany, ale codziennie wyglądają inaczej. A tu jakiś nowy mały pęd, a tu ktoś sprytnie zamienił kolejność kubków i dlatego myślałam, że coś tu się nie zgadza. Ostatnio się czuję jak taki pomidor w kubku- Ktoś mnie szturcha, podlewa, chroni od słońca albo zmienia mi miejsce. Mam po dziurki w nosie bycia ciągle przestawianą, odstawianą i zamienianą. Potrzebuję jakiejś stabilizacji. Czegokolwiek. Czegoś co da mi poczucie tego kim jestem, gdzie powinnam być w swoim życiu.
Po drodze spotkam jeszcze milion Sławków, Kazików, Marcinów i Edwardów, zanim mnie rzuci tam gdzie powinno. Może to dobrze. Może dwutysięczny Sławek nauczy mnie czegoś nowego i będę bogatsza w życiu o nowe doświadczenia.
Telefon milczy. Ja milczę. Zamiast pisać pracę maturalną po prostu siedzę. Trzeba się ogarnąć, na Boga!

Pan Grabaż dokładnie wie, jak się czuję. Opisuje moje życie i dziwię się, czemu żadna piosenka nie nazywa się "Agata". Wypisz wymaluj moje życie.



Spadnę tak już piętnasty raz. Głową w dół, oczami na twarz. Spadnę tam gdzie stałeś.

1 komentarz:

  1. Dobrze, że założyłaś bloga. Wiesz co zauważyłam? Że nasze smsy to jakby skróty twoich notek. Np ten rano. I cudnie, że mogę czytać sobie pełną wersję.

    OdpowiedzUsuń