środa, 21 marca 2012

Dobrze, że tylko zęba mi brak na tą chwilę.

Pani, która usuwała mi chorą siódemkę będzie mi się śniła w najgorszych koszmarach chyba do końca życia. Nawet zepsuta operacja i to, że mnie dwa razy otwierali i prawie tam ducha nie wyzionęłam nie było takie straszne. Pani, która wygląda jak Pan, który wyszedł z więzienia. Na dekolcie i na rękach jakieś tatuaże, łysa głowa i głos, który przyprawia o dreszcze. I tłuste paluchy, które miałam w gardle i jeszcze chwila, a bym się udusiła. Te paluchy musiałam skomentować. I to głośno. I to jeszcze w poczekalni, a co! Niech wie, że jest niedelikatna i mogła mnie zabić!
Trzeci dzień zmagam się z bólem, który jest mega bólem. Chyba mnie jeszcze nic nigdy tak nie bolało jak wyrwanie zęba. Budzę się nocami, by wziąć tabletki. Poduszki we krwi, bo coś goić to to się nie chce.

Jeśli cokolwiek mogę zaliczyć na plus, to fakt, że mam wspaniałych przyjaciół i nikogo bym nie oddała, za żadne skarby. Nawet jeśli popełniają błedy, ale kto ich nie robi? Nie ma ideałów. A to, że moi przyjaciele chcieli dla mnie dobra- Mogę tylko płakać. Ze szczęścia. Jestem wdzięczna. Za milion smsów, że muszę to wszystko wytrzymać i że przecież jesteśmy wyjątkowe. I że zawsze powinnyśmy się stawiać na pierwszym miejscu- To prawda. Tak będzie.
I mam już 3/4 mojej pracy maturalnej. I szczerze powiedziawszy rzygam już relacjami między rodzicami i dziećmi, ale będę miała to wreszcie za sobą. Kto wie, może mi się uda to jeszcze skończyć do końca marca, tak jak sobie postanowiłam?

Fortuna kołem się toczy, jak ja to lubię. I lubię tę zmienność, kiedy nie wiem co wydarzy się następnego dnia. Zawsze jak postanawiam sobie, że coś trzeba odpuścić, dać sobie spokój bo to nie ma przyszłości ani sensu- Zawsze wtedy coś drga, zazwyczaj na moją korzyść. Jednak lubię marzec i z niecierpliwością czekam do matury. Pocieszające jest to, że Stanisław będzie mnie dopingował, żebym miała z rozszerzonej geografii minimum 75%. To, że Barbara śmieje się, że własna rodzicielka zamknęła mi lodówkę na kłódkę, co jest cichym komplementem, że ładne schudłam. Albo, że Ewa mi wybacza, że już dwa miesiące nie zjawiam się na dodatkowym polskim, bo nie mam jak. Że Jolanta, własna wychowawczyni się pyta na jakiej diecie jestem, bo fajnie wyglądam.
I lubię, kiedy mam rozgardiasz w domu, że Justyna tu przesiaduje i mi śpiewa nad uchem wszystkie beznadziejne piosenki. Nawet polubiłam fakt, że mama krzyczy, że kubek na stole, jak to tak, nie wyniesiony?!

Dobrze mi się żyje ostatnio. Będę jak Messi- rozwalę system.
Idę się chyba przespać. Z mistrzem i Małgorzatą. Love.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz