niedziela, 4 marca 2012

All the pretty things that we could be.

A jednak to marzec stał się miesiącem przełomowym dla mojego wewnętrznego, krzyczącego JA. No powinnam być z siebie dumna. I zadowolona. I jestem, bo się właśnie śmieję do jogurtu. Zabawne, że jedząc go już od lat dopiero dzisiaj zauważyłam wymalowany na nim uśmiech? Albo może do tej pory bałam się coś takiego zobaczyć!
Piątek, piątek, piątek.. Świadomość piątku i weekendu rozstroiła mnie emocjonalnie do tego stopnia, że popłakałam się ze śmiechu z nieśmiesznego żartu, a potem jeszcze raz, ale to już chyba ze szczęścia. Z ulgi. Niewykluczone, że płakałam też tak by nadrobić zaległości, bo ostatnio rzadko to robiłam. Ja to jestem dziwny zwierz- musiałam uciec, żeby zrozumieć jak powinnam być wdzięczna. To co Agata robi? Agata bierze telefon i dzwoni, i nie przejmuje się, że na sali jest dużo ludzi, gra muzyka i nic nie słychać. Ba, Agata jeszcze zrobiła tym niemałą niespodziankę, nie tylko sobie!
A wczoraj usłyszałam, że jestem ewenementem na skalę światową, wychodzę poza szablon i to chyba cud, że się znaleźliśmy w takich Siemiatyczach. I jeszcze, że pięknie (?) piszę sobie bloga. I dalej nie rozumiem, jak można być mną zafascynowanym, ale jakoś cholernie mnie to cieszy. I pozdrawiam Was gorąco, chociaż 50% tego składu nie wie o istnieniu takiego kramu. Ale to nic. 
Jeżeli tak się zaczął marzec, to ten rok naprawdę będzie przełomowy i dobry. Taką mam nadzieję, ale uczę się powoli nie polegać na niej w całości. Trochę dystansu dalej mi potrzeba.
A za tydzień znowu będę zmuszona pokonywać swoje słabości i zagrać w bilarda. Bycie wyzwanym to pierwszy krok, żeby się czegoś nowego nauczyć. No dziękuję Tomku, dziękuję!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz