poniedziałek, 12 marca 2012

Opowieść z Twerskiej.

" Oczy gościa rozszerzyły się, szeptał dalej, patrząc na księżyc. - Niosła obrzydliwe, niepokojąco żółte kwiaty. Diabli wiedzą, jak się te kwiaty nazywają, ale są to pierwsze kwiaty, jakie się wiosną pokazują w Moskwie. Te kwiaty rysowały się bardzo wyraziście na tle jej czarnego płaszcza. Niosła żółte kwiaty! To niedobry kolor! Skręciła z Twerskiej w zaułek i wtedy się obejrzała. No, Twerską chyba pan zna? Szły Twerską tysiące ludzi, ale zaręczam panu, że ona zobaczyła tylko mnie jednego i popatrzyła na mnie nie to, żeby z lękiem, ale jakoś tak boleśnie. Wstrząsnęła mną nie tyle jej uroda, ile niezwykła, niesłychana samotność malująca się w tych oczach. Posłuszny owemu żółtemu znakowi losu ja również skręciłem w zaułek i ruszyłem jej śladem. Szliśmy bez słowa tym smutnym, krzywym zaułkiem, ja po jednej jego stronie, ona po drugiej. I proszę sobie wyobrazić, że prócz nas nie było w zaułku żywej duszy. Męczyłem się, ponieważ wydało mi się, że muszę z nią pomówić, i bałem się, że nie powiem ani słowa, a ona tymczasem odejdzie i nigdy już jej więcej nie zobaczę. I proszę sobie wyobrazić, że to właśnie ona odezwała się nieoczekiwanie:
- Podobają się panu moje kwiaty?
Dokładnie pamiętam dźwięk jej głosu, taki dosyć niski, ale załamujący się niekiedy, i chociaż to głupie, wydało mi się, że żółte, brudne mury uliczki powtarzają echem jej słowa. Śpiesznie przeszedłem na tę stronę, po której szła ona, podszedłem do niej i odpowiedziałem:
- Nie.
Popatrzyła na mnie zdziwiona, i ja nagle i najzupełniej nieoczekiwanie zrozumiałem, że przez całe życie kochałem właśnie tę kobietę! To ci dopiero, co? Na pewno powie pan, że jestem niespełna rozumu?"

Przespałam czternaście godzin z soboty na niedzielę, bo wydało mi się to rozsądne. Żeby spać aż tyle po tak okropnym wieczorze jak ten, to może i czas by to jakoś sprytnie zatarł, nie pamiętałabym? Niewiele to dało.
Sushi na śniadanie, cztery kilogramy w tył, i zawsze jest tak, że mam życie jakby mnie ktoś uczepił na tej linie od bungee- Jak skoczę, to moja euforia ciągnie się przez te kilka sekund spadania, a kiedy chcę, żeby już tak zostało, że to ten moment, ta kulminacja dobrych uczuć, endorfin i adrenaliny, to ta przeklęta gumowa rzecz podciąga mnie do góry i to prawie jak policzek. Dostaję taki policzek od tej gumowej glisty za każdym razem.
Cierpliwość popłaca, uczę się cierpliwości tak bardzo, że mnie ona od środka zjada. Mam ochotę na coś słodkiego. Michałki, trufle i dwie czekolady leżą pokój dalej, ale ja się jednak nie złamię. Obiecałam sobie, że sięgnę po kawałek czekolady jak dostanę dobry znak z Białegostoku, że to jednak mi się coś uroiło i dalej jest w porządku, i że tej glisty wcale nie ma, a jest oglądanie meczów i wracanie do domu, kopiąc się po piszczelach i słuchanie, że jestem ewenementem na skalę światową, i że cudnie mi w lokach. I słuchanie Iron Maiden i jedzenie sushi na śniadanie, albo zakładanie się kto jest lepszy we wszystkim, gdzie i tak z góry wiadomo, że to jestem ja.
Błagam glisto, idź sobie ode mnie, ja chcę tak ładnie żyć jak dotąd!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz