Zły los targa mną na prawo i lewo. Sama już nie wiem co mam o tym myśleć, jak się do tego wrednego Pana ustosunkować ani co ze sobą zrobić. Jestem zła i jak na buntowniczkę przystało- Nie korzystam z moich wakacji. W ogóle. Zamiast aktywnie spędzać czas, wygrzewać się w słońcu i robić wszystko to, na co wcześniej nie miałam czasu, Ja wygrzewam się, owszem. Jedynie w świetle mojej lampki. Aktywnie spędzam czas na robieniu kawy, kawy... I kawy, bo do kuchni mam dwa kroki.
I boję się o studia. Że jednak nigdzie mnie nie zechcą. Że zapisałam się na za mało kierunków. Że jak już się dostanę wszędzie, to nie wiem co wybiorę. Mam mętlik w głowie, bardzo konkretny mętlik w głowie.
I poczucie, że świat to jednak dziwka. Nie powinnam nawet używać takiego słowa, ale tak jest. Szczególnie jeśli uświadamiam sobie, że ludzie naprawdę idealni, tacy którzy od zawsze powinni być przy mnie są tysiące kilometrów stąd. Na innych kontynentach. Tacy ludzie, którzy kończą Twoje zdanie, albo mówią to samo w tym samym momencie. I mają te same poglądy. I zupełnie Cię nie znając wybierają dla Ciebie Twoje ulubione rzeczy. Z dnia na dzień zaskakuje mnie to coraz bardziej. Nie mogę pomieścić w swojej główce tego, że budzę się o trzynastej, a gdzieś tam jest piąta rano. Tego uczyli na geografii, to się niby wiedziało, ale ja nigdy nie zdawałam sobie z tego sprawy. Ot, kilka godzin w tą czy w tamtą. Teraz ma to znaczenie, bo wstaję rano i nie włączam komputera. Wiem, że tam moi idealni ludzie jeszcze śpią. Wchodzę sobie tu popołudniami, moi idealni ludzie się budzą i jedzą śniadanie, informując mnie o takim zacnym fakcie. Siedzę tu do trzeciej a nawet czwartej w nocy, bo moi ludzie mają wolny wieczór i chcą ze mną porozmawiać.
Zmieniłam tryb z 'wakacyjnego' na tryb koczowniczy. Nie wychodzę z pieczary, chyba że do łazienki, albo do kuchni po jedzenie. Ja tu czekam, usycham, więdnę.
Modlę się o jakiś cud. O to, by znów stworzyła się Pangea i żebym miała do Brazylii 1000 kilometrów, nie 10 542 tysięcy kilometrów. Przeraża mnie to wszystko. Znam swoich idealnych ludzi, którzy nie mówią po polsku. Język rzecz względna, najważniejsze, że myślimy tak samo. Oni w swoich językach, ja w swoich. Ale jesteśmy jednym, wielkim duchem, rozerwanym na kilka części. I mam świadomość, że tak naprawdę nigdy się nie spotkamy. A może cuda się zdarzają i tym razem mnie nie ominą?
Życie mi Interpalsowo i muzycznie ucieka przez palce. Fleetwood Mac dobrze znają mój nastrój. Kawa z mlekiem, herbata kaktusowa. To, czy Gui ma dobry dzień jest wyznacznikiem mojego dobrego dnia. To, czy Suvii przyjedzie do mnie na wakacje będzie wyznacznikiem następnych wakacji. Odmierzam czas nie w minutach i godzinach. Odmierzam czas wiadomościami.
I czekam na ten cud. Teraz to ja już chyba czekam na cokolwiek. Na list z Izraela.
Pan w papierniczym mnie wyśmiał kiedy spytałam o papeterię. "Dziewczyno, teraz mejle, esemesy, fejsbuk i czaty. Nie ma papeterii, ludzie listów nie piszą.". To smutne. Życie mnie ostatnio tak smuci i zadziwia w zły sposób.
This is madness.