wtorek, 5 lutego 2013

We're all gonna die.

Na prawie rok zapomniałam, że gdzieś w odmętach internetu czi się to moje małe zło, gdzie wylewałam do tej pory wszystkie swoje żale. Brakowało mi ich chyba, bardzo, bardzo brakowało.
Z każdym ciosem jestem przekonana, że nie zdołam znieść już więcej, a potem okazuje się, że ktoś rani mnie mocniej. I ja dalej żyję. Egzystuję. Budzę się wczesnym rankiem, późnym popołudniem. Nie czuję właściwie nic. Nie wstaję prawą nogą, nie uśmiecham się do słońca, które zaczepia mnie przez okno. Wstaję, ale chyba mnie już nie ma. Codziennie ubieram się, wychodzę do ludzi. Uśmiecham się. Mechanicznie. Ciesze się ich małym szczęściem, martwię się ich porażkami. Twarz mam pogodną, oczy smutne.
Ktoś mnie kiedyś mocno zranił. Nie znaliśmy się. Norwegia, Oslo, że co niby można o mnie napisać, cały album? Tak mówiłeś. I, że widać, że się boję, że za dużo się przejmuję, że moje krzywdy mam wypisane na twarzy, że pięknie się uśmiecham. Kawa za uśmiech. 150 kilometrów, benzyna? Za uśmiech. Że uda mi się, że rozgromię sesję, że za mną się tęskni, że o mnie się pamięta. Że gdzie ja byłam przez całe Twoje życie. Że polećmy na koncert do Oslo. Że przyjedziesz po mnie, zabierzesz mnie stąd. Być z Tobą w tym ciężkim czasie, pomóc Ci, wesprzeć Cię? Że będę, mówiłeś. Dwugodzinne rozmowy przez telefon, że nauczę Cię jeździć na longboardzie. Będzie dobrze. Nie myślmy o Norwegii. Że to temat zakazany, chwile są piękne, cieszmy się nimi.
Wzrok mam smutny, patrząc na Ciebie z drugiego końca sali. A Ty wzrok masz przepełniony wzgardą, niechęcią, nienawiścią? Po czym. Do czego. Do mnie. Dlaczego?
I nigdy się nie dowiem, bo nigdy cię nie spotkam.

Pragnę uciec. Od samej siebie i swoich myśli. Od tego, że jestem słaba, krucha, że tak łatwo się przywiązuję, że tęsknię, że oddaję siebie by ktoś zrobił ze mnie ulubioną zabawkę. Pacynkę, taką która idealnie pasuje do ręki, a potem się ją zdejmuje i odkłada w kąt. I oczy mam znowu smutne. Płakać tylko nie mogę, bo tusz nie jest wodoodporny. W sumie to nie chcę już płakać. Nie mam na to siły. Jutro znowu wstanę. Mruknę sobie pod nosem coś w stylu 'dobrze będzie'. A i tak z ulic będą mnie śledzić zielone audi w liczbie zastraszającej. W żadnym z nich nie będzie Ciebie, ale ja dalej spoglądam i się jeszcze łudzę.

środa, 27 czerwca 2012

This is madness.

Zły los targa mną na prawo i lewo. Sama już nie wiem co mam o tym myśleć, jak się do tego wrednego Pana ustosunkować ani co ze sobą zrobić. Jestem zła i jak na buntowniczkę przystało- Nie korzystam z moich wakacji. W ogóle. Zamiast aktywnie spędzać czas, wygrzewać się w słońcu i robić wszystko to, na co wcześniej nie miałam czasu, Ja wygrzewam się, owszem. Jedynie w świetle mojej lampki. Aktywnie spędzam czas na robieniu kawy, kawy... I kawy, bo do kuchni mam dwa kroki.
I boję się o studia. Że jednak nigdzie mnie nie zechcą. Że zapisałam się na za mało kierunków. Że jak już się dostanę wszędzie, to nie wiem co wybiorę. Mam mętlik w głowie, bardzo konkretny mętlik w głowie.
I poczucie, że świat to jednak dziwka. Nie powinnam nawet używać takiego słowa, ale tak jest. Szczególnie jeśli uświadamiam sobie, że ludzie naprawdę idealni, tacy którzy od zawsze powinni być przy mnie są tysiące kilometrów stąd. Na innych kontynentach. Tacy ludzie, którzy kończą Twoje zdanie, albo mówią to samo w tym samym momencie. I mają te same poglądy. I zupełnie Cię nie znając wybierają dla Ciebie Twoje ulubione rzeczy. Z dnia na dzień zaskakuje mnie to coraz bardziej. Nie mogę pomieścić w swojej główce tego, że budzę się o trzynastej, a gdzieś tam jest piąta rano. Tego uczyli na geografii, to się niby wiedziało, ale ja nigdy nie zdawałam sobie z tego sprawy. Ot, kilka godzin w tą czy w tamtą. Teraz ma to znaczenie, bo wstaję rano i nie włączam komputera. Wiem, że tam moi idealni ludzie jeszcze śpią. Wchodzę sobie tu popołudniami, moi idealni ludzie się budzą i jedzą śniadanie, informując mnie o takim zacnym fakcie. Siedzę tu do trzeciej a nawet czwartej w nocy, bo moi ludzie mają wolny wieczór i chcą ze mną porozmawiać.
Zmieniłam tryb z 'wakacyjnego' na tryb koczowniczy. Nie wychodzę z pieczary, chyba że do łazienki, albo do kuchni po jedzenie. Ja tu czekam, usycham, więdnę.
Modlę się o jakiś cud. O to, by znów stworzyła się Pangea i żebym miała do Brazylii 1000 kilometrów, nie 10 542 tysięcy kilometrów. Przeraża mnie to wszystko. Znam swoich idealnych ludzi, którzy nie mówią po polsku. Język rzecz względna, najważniejsze, że myślimy tak samo. Oni w swoich językach, ja w swoich. Ale jesteśmy jednym, wielkim duchem, rozerwanym na kilka części. I mam świadomość, że tak naprawdę nigdy się nie spotkamy. A może cuda się zdarzają i tym razem mnie nie ominą?
Życie mi Interpalsowo i muzycznie ucieka przez palce. Fleetwood Mac dobrze znają mój nastrój. Kawa z mlekiem, herbata kaktusowa. To, czy Gui ma dobry dzień jest wyznacznikiem mojego dobrego dnia. To, czy Suvii przyjedzie do mnie na wakacje będzie wyznacznikiem następnych wakacji. Odmierzam czas nie w minutach i godzinach. Odmierzam czas wiadomościami.
I czekam na ten cud. Teraz to ja już chyba czekam na cokolwiek. Na list z Izraela.
Pan w papierniczym mnie wyśmiał kiedy spytałam o papeterię. "Dziewczyno, teraz mejle, esemesy, fejsbuk i czaty. Nie ma papeterii, ludzie listów nie piszą.". To smutne. Życie mnie ostatnio tak smuci i zadziwia w zły sposób.
This is madness.

sobota, 12 maja 2012

bluesa diabeł gra.

Zabawne, jak wiele może się zmienić w tak krótkim, krótkim czasie. Pisząc ostatnią notkę- Kończyłam. Kończyłam z czymś, co do tej pory było dla mnie ważne. Albo wydawało mi się, że jest ważne. I jakimś dziwnym zrządzeniem losu, tego samego dnia pojawiło się coś, co kazało mi trochę zrzucić, trochę się zatrzymać, przestać tak gnać bez konkretnego celu i powodu. Coś, czego bym się zupełnie nie spodziewała. Niewątpliwie przeżyłam dzięki temu najlepszą majówkę w moim życiu. Dzięki temu szłam na każdą maturę bez większego stresu. To trzymało mnie w ryzach. Pozwoliło mi gdzieś odnaleźć tą Agatę, którą zgubiłam. Tą, co potrafiła podejść do ludzi bez stresu, bez zamartwiania się jak ją inni odbiorą. Tą bezpośrednią, uśmiechniętą Agatę, która przestała bać się innych. I nawet trochę bardziej polubiła siebie.
Tylko.. Tylko to może ze mną jest coś nie tak? Los stawia na mojej drodze kogoś absolutnie cudownego. Inteligentnego, z poczuciem humoru, z takim młodzieńczym luzem, z odpowiednim podejściem do mnie. Kogoś, kto mnie każdego dnia zmienia na lepsze i kształtuje. Bo codziennie mu ulegam, to nic, że w błahostkach, ale od czegoś trzeba zacząć. Jestem mniej niepokorna. Z dzikiego zwierzęcia staje się powoli oswojonym koteczkiem. I to akurat jest dobra rzecz. Więc czemu ciągle czuję, że coś jest nie tak? Przeżywam najszczęśliwsze chwile w moim życiu... I wcale tego nie odczuwam. Nie tęsknię aż tak jak powinnam tęsknić. Nic mnie nie ściska, nie mam dreszczy, nie błyszczy. Zero fajerwerków, które powinny przecież strzelać. Już, teraz.
Może muszę się przyzwyczaić, że po raz pierwszy w swoim marnym życiu to ktoś zabiega o mnie, nie na odwrót. To nowe, przedziwne uczucie i ciężko mi temu sprostać. Przerażająca wydaje się wizja, że to nie ja jestem tą stroną, która 'bardziej chce'. Do tej pory to ja chciałam.
Los mi stawia na mojej drodze kogoś bez problemu. Kogoś dojrzałego, kto wie ile ma lat i na tyle lat się zachowuje. Żadne duże dziecko, żadnych problemów ze sobą i swoją "skomplikowaną psychiką". Chyba nie jestem przyzwyczajona do.. Normalnych ludzi. Zwykłych, normalnych ludzi, bez problemów, bez skomplikowanej osobowości, wielkiego schematu dziwnych i niezrozumiałych zachowań.
Może to kwestia czasu. Może to kwestia oswojenia się z nową sytuacją. Może te fajerwerki przyjdą z czasem, a nie tak od razu. Już nauczyłam się, że cierpliwość popłaca. Więc będę cierpliwa, a później.. Później popłynę z prądem. Zobaczymy gdzie mnie to poniesie.

sobota, 28 kwietnia 2012

fragile future

Zakończyłam coś w moim życiu. Trzy lata edukacji- ciężkiej, ale niewątpliwie potrzebnej są za mną. Chyba każdemu w czasie słuchania o tym, że zaczynamy z czystą kartą, od nowa, że przed nami prawdziwe, dorosłe życie.. Każdy zadaje sobie pytanie czy czegoś z tego okresu żałuje. Ja żałuję. Żal mi szkoły, która była, jaka była, ale.. Przecież tak wiele się tam zdarzyło. Żal mi nauczycieli, którzy może nie zawsze potrafili mi przekazać swoją wiedzę, nieraz były z nimi spięcia, ale w gruncie rzeczy każdy z nich przez te trzy lata coś mi ofiarował. Potem doszłam do wniosku, że żal mi nawet mojej klasy, która była najgorszą z możliwych. Mimo wszystko, nawet bezsensownych dialogów, kłótni i niechęci do niektórych będzie mi brakowało. A szczególnie szczeniackich wygłupów na miarę podstawówki, bo trochę było w nich uroku. Żałuję, że przez trzy lata nie potrafiłam się spiąć na tyle, by skończyć liceum trochę lepiej. Trochę bardziej pewnie, bo dopiero teraz myśl o maturze mnie przeraża.
Z drugiej strony wreszcie wyrwę się z miejsca gdzie tyle lat tkwię, gdzie jest pusto, gdzie wszystko mnie przytłacza. Wiem, ze za jakiś czas wrócę z utęsknieniem, ale teraz chcę się wyrwać. Usamodzielnić. Zacząć żyć. Żyć własnym życiem, nie oglądając się na innych, bez bagażu wspomnień, które ciągną się za mną i ściągają mnie w dół. I obiecałam sobie, że będę taka twarda od października, że nikt mnie nie pozna. Będę.

Skończyłam uganianie się za wszystkim tym, co nie ma najmniejszego sensu. Może faktycznie lepiej się po prostu odciąć teraz, zanim komukolwiek zacznie zależeć? Ja też powinnam brać przykład i uciekać za każdym razem, kiedy pojawia się poważny temat, albo wszystko schodzi do jakiejś formy zobowiązania. Co z tego, że mnie to nie straszy? To ja chyba dojrzałam za szybko, za szybko dorosłam i nawet ktoś kilka lat starszy nie jest jeszcze na takim etapie jak ja. A "Chciałabym, a boję się" to takie bardzo dziecinnie. Damn it, naprawdę za szybko mi się wydoroślało, fajnie byłoby się cofnąć do takiej ludzkiej beztroski, po prostu. Oficjalnie przestałam 'gonić króliczka', nie mi to teraz w głowie. Teraz tylko nauka, matura, studia. Dla nikogo nie powinnam zmieniać swoich planów, marzeń i dostosowywać się do drugiego człowieka. Nie przełożę własnej edukacji nad kogoś, bo ludzie to niepewne stworzenia. Nikt nigdy nie powinien tego robić, nawet się nad tym zastanawiać. Ja skutecznie wybiłam to sobie z głowy. Warszawa, Warszawa, Warszawa. Nie dla kogoś, dla mnie samej.
wiosna, lato, jesień, zima. Tak przynajmniej powinno być, bo w Siemiatyczach nastąpiła dziwna zmiana. Po zimie od razu wskoczyło lato, jak gdyby nigdy nic. 31,5 stopnia na termometrze i wszystko się topi.
A ja wrócę do nauki.