Na prawie rok zapomniałam, że gdzieś w odmętach internetu czi się to moje małe zło, gdzie wylewałam do tej pory wszystkie swoje żale. Brakowało mi ich chyba, bardzo, bardzo brakowało.
Z każdym ciosem jestem przekonana, że nie zdołam znieść już więcej, a potem okazuje się, że ktoś rani mnie mocniej. I ja dalej żyję. Egzystuję. Budzę się wczesnym rankiem, późnym popołudniem. Nie czuję właściwie nic. Nie wstaję prawą nogą, nie uśmiecham się do słońca, które zaczepia mnie przez okno. Wstaję, ale chyba mnie już nie ma. Codziennie ubieram się, wychodzę do ludzi. Uśmiecham się. Mechanicznie. Ciesze się ich małym szczęściem, martwię się ich porażkami. Twarz mam pogodną, oczy smutne.
Ktoś mnie kiedyś mocno zranił. Nie znaliśmy się. Norwegia, Oslo, że co niby można o mnie napisać, cały album? Tak mówiłeś. I, że widać, że się boję, że za dużo się przejmuję, że moje krzywdy mam wypisane na twarzy, że pięknie się uśmiecham. Kawa za uśmiech. 150 kilometrów, benzyna? Za uśmiech. Że uda mi się, że rozgromię sesję, że za mną się tęskni, że o mnie się pamięta. Że gdzie ja byłam przez całe Twoje życie. Że polećmy na koncert do Oslo. Że przyjedziesz po mnie, zabierzesz mnie stąd. Być z Tobą w tym ciężkim czasie, pomóc Ci, wesprzeć Cię? Że będę, mówiłeś. Dwugodzinne rozmowy przez telefon, że nauczę Cię jeździć na longboardzie. Będzie dobrze. Nie myślmy o Norwegii. Że to temat zakazany, chwile są piękne, cieszmy się nimi.
Wzrok mam smutny, patrząc na Ciebie z drugiego końca sali. A Ty wzrok masz przepełniony wzgardą, niechęcią, nienawiścią? Po czym. Do czego. Do mnie. Dlaczego?
I nigdy się nie dowiem, bo nigdy cię nie spotkam.
Pragnę uciec. Od samej siebie i swoich myśli. Od tego, że jestem słaba, krucha, że tak łatwo się przywiązuję, że tęsknię, że oddaję siebie by ktoś zrobił ze mnie ulubioną zabawkę. Pacynkę, taką która idealnie pasuje do ręki, a potem się ją zdejmuje i odkłada w kąt. I oczy mam znowu smutne. Płakać tylko nie mogę, bo tusz nie jest wodoodporny. W sumie to nie chcę już płakać. Nie mam na to siły. Jutro znowu wstanę. Mruknę sobie pod nosem coś w stylu 'dobrze będzie'. A i tak z ulic będą mnie śledzić zielone audi w liczbie zastraszającej. W żadnym z nich nie będzie Ciebie, ale ja dalej spoglądam i się jeszcze łudzę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz