Zabawne, jak wiele może się zmienić w tak krótkim, krótkim czasie. Pisząc ostatnią notkę- Kończyłam. Kończyłam z czymś, co do tej pory było dla mnie ważne. Albo wydawało mi się, że jest ważne. I jakimś dziwnym zrządzeniem losu, tego samego dnia pojawiło się coś, co kazało mi trochę zrzucić, trochę się zatrzymać, przestać tak gnać bez konkretnego celu i powodu. Coś, czego bym się zupełnie nie spodziewała. Niewątpliwie przeżyłam dzięki temu najlepszą majówkę w moim życiu. Dzięki temu szłam na każdą maturę bez większego stresu. To trzymało mnie w ryzach. Pozwoliło mi gdzieś odnaleźć tą Agatę, którą zgubiłam. Tą, co potrafiła podejść do ludzi bez stresu, bez zamartwiania się jak ją inni odbiorą. Tą bezpośrednią, uśmiechniętą Agatę, która przestała bać się innych. I nawet trochę bardziej polubiła siebie.
Tylko.. Tylko to może ze mną jest coś nie tak? Los stawia na mojej drodze kogoś absolutnie cudownego. Inteligentnego, z poczuciem humoru, z takim młodzieńczym luzem, z odpowiednim podejściem do mnie. Kogoś, kto mnie każdego dnia zmienia na lepsze i kształtuje. Bo codziennie mu ulegam, to nic, że w błahostkach, ale od czegoś trzeba zacząć. Jestem mniej niepokorna. Z dzikiego zwierzęcia staje się powoli oswojonym koteczkiem. I to akurat jest dobra rzecz. Więc czemu ciągle czuję, że coś jest nie tak? Przeżywam najszczęśliwsze chwile w moim życiu... I wcale tego nie odczuwam. Nie tęsknię aż tak jak powinnam tęsknić. Nic mnie nie ściska, nie mam dreszczy, nie błyszczy. Zero fajerwerków, które powinny przecież strzelać. Już, teraz.
Może muszę się przyzwyczaić, że po raz pierwszy w swoim marnym życiu to ktoś zabiega o mnie, nie na odwrót. To nowe, przedziwne uczucie i ciężko mi temu sprostać. Przerażająca wydaje się wizja, że to nie ja jestem tą stroną, która 'bardziej chce'. Do tej pory to ja chciałam.
Los mi stawia na mojej drodze kogoś bez problemu. Kogoś dojrzałego, kto wie ile ma lat i na tyle lat się zachowuje. Żadne duże dziecko, żadnych problemów ze sobą i swoją "skomplikowaną psychiką". Chyba nie jestem przyzwyczajona do.. Normalnych ludzi. Zwykłych, normalnych ludzi, bez problemów, bez skomplikowanej osobowości, wielkiego schematu dziwnych i niezrozumiałych zachowań.
Może to kwestia czasu. Może to kwestia oswojenia się z nową sytuacją. Może te fajerwerki przyjdą z czasem, a nie tak od razu. Już nauczyłam się, że cierpliwość popłaca. Więc będę cierpliwa, a później.. Później popłynę z prądem. Zobaczymy gdzie mnie to poniesie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz