Zakończyłam coś w moim życiu. Trzy lata edukacji- ciężkiej, ale niewątpliwie potrzebnej są za mną. Chyba każdemu w czasie słuchania o tym, że zaczynamy z czystą kartą, od nowa, że przed nami prawdziwe, dorosłe życie.. Każdy zadaje sobie pytanie czy czegoś z tego okresu żałuje. Ja żałuję. Żal mi szkoły, która była, jaka była, ale.. Przecież tak wiele się tam zdarzyło. Żal mi nauczycieli, którzy może nie zawsze potrafili mi przekazać swoją wiedzę, nieraz były z nimi spięcia, ale w gruncie rzeczy każdy z nich przez te trzy lata coś mi ofiarował. Potem doszłam do wniosku, że żal mi nawet mojej klasy, która była najgorszą z możliwych. Mimo wszystko, nawet bezsensownych dialogów, kłótni i niechęci do niektórych będzie mi brakowało. A szczególnie szczeniackich wygłupów na miarę podstawówki, bo trochę było w nich uroku. Żałuję, że przez trzy lata nie potrafiłam się spiąć na tyle, by skończyć liceum trochę lepiej. Trochę bardziej pewnie, bo dopiero teraz myśl o maturze mnie przeraża.
Z drugiej strony wreszcie wyrwę się z miejsca gdzie tyle lat tkwię, gdzie jest pusto, gdzie wszystko mnie przytłacza. Wiem, ze za jakiś czas wrócę z utęsknieniem, ale teraz chcę się wyrwać. Usamodzielnić. Zacząć żyć. Żyć własnym życiem, nie oglądając się na innych, bez bagażu wspomnień, które ciągną się za mną i ściągają mnie w dół. I obiecałam sobie, że będę taka twarda od października, że nikt mnie nie pozna. Będę.
Skończyłam uganianie się za wszystkim tym, co nie ma najmniejszego sensu. Może faktycznie lepiej się po prostu odciąć teraz, zanim komukolwiek zacznie zależeć? Ja też powinnam brać przykład i uciekać za każdym razem, kiedy pojawia się poważny temat, albo wszystko schodzi do jakiejś formy zobowiązania. Co z tego, że mnie to nie straszy? To ja chyba dojrzałam za szybko, za szybko dorosłam i nawet ktoś kilka lat starszy nie jest jeszcze na takim etapie jak ja. A "Chciałabym, a boję się" to takie bardzo dziecinnie. Damn it, naprawdę za szybko mi się wydoroślało, fajnie byłoby się cofnąć do takiej ludzkiej beztroski, po prostu. Oficjalnie przestałam 'gonić króliczka', nie mi to teraz w głowie. Teraz tylko nauka, matura, studia. Dla nikogo nie powinnam zmieniać swoich planów, marzeń i dostosowywać się do drugiego człowieka. Nie przełożę własnej edukacji nad kogoś, bo ludzie to niepewne stworzenia. Nikt nigdy nie powinien tego robić, nawet się nad tym zastanawiać. Ja skutecznie wybiłam to sobie z głowy. Warszawa, Warszawa, Warszawa. Nie dla kogoś, dla mnie samej.
wiosna, lato, jesień, zima. Tak przynajmniej powinno być, bo w Siemiatyczach nastąpiła dziwna zmiana. Po zimie od razu wskoczyło lato, jak gdyby nigdy nic. 31,5 stopnia na termometrze i wszystko się topi.
A ja wrócę do nauki.
To zaskakujące, jak wiele moich rówieśników ma niedosyt po liceum, chce nie kontynuować tego, co zdobyło się przez te trzy lata, ale właśnie zupełnie się odciąć i wszystko zacząć od nowa. Ze mną włącznie. Wierzę, że i Tobie, i mi, i wszystkim innym spragnionym czegoś lepszego się uda.
OdpowiedzUsuńKarolina I.
58 yrs old Quality Control Specialist Taddeusz McCrisken, hailing from Drumheller enjoys watching movies like Blood River and Knapping. Took a trip to Three Parallel Rivers of Yunnan Protected Areas and drives a Mercedes-Benz 38/250 SSK. opublikowane tutaj
OdpowiedzUsuń