Skończyłam, zmęczyłam te święta, te osiemnaste urodziny i wszystko co działo się w tym roku. Od jutra zaczynam skromne świętowanie przy shishy, sałatce i szampanie.
Ludzie mnie zaskakują. Dzieci swoją dziecięcą niewinnością i dobrocią, starzy znajomi swoim wyrachowaniem i tupetem. Rodzina swoją obojętnością na wszystko. Pozornie niemili ludzie swoją dobrocią i nieocenioną pomocą. Prawdziwi przyjaciele szalonymi pomysłami i tym, że zwyczajnie trwają. Dziwny to był rok. Pełen niedomówień, niemiłych sytuacji i nieporozumień, ale rok niezwykle ważny, który na pewno zapisał się w mojej pamięci. Chyba na długo się zapisze.
Uświadomiłam sobie w 2011 że ja jednak naprawdę kocham. Pomimo, przeciwko i wbrew wszystkim i wszystkiemu. Nigdy nie byłam pewna czy potrafię i czy kiedyś będę mogła to z ręką na sercu powiedzieć, ale jest. To nic, że nikt konkretny nie musi o tym wiedzieć. Niech nie wie i się nie dowie. Jest dobrze.
Moja Ziuta po okresie jesienno-zimowym w końcu została wyciągnięta z pokrowca. I gram, gram, gram.
Założyłam sobie lasta, co by zbierać muzykę. Założyłam bloga, co by sobie przelewać gdzieś moje pokręcone myśli. Zaszczyciłam (haha, a to dobre..) swą osobą kilka ważnych dla mnie imprez. Wyszłam do ludzi. Poznałam ludzi. Wspaniałe uczucie móc wziąć do ręki telefon i mieć do kogo napisac, albo zadzwonić. Ulżyło mi chyba w tym 2011 roku.
Dziwnie, ale ulżyło.
Kurde, jak czytam posty to widzę cholerną prawdę, która jakby odzwierciedla moje pokręcone życie.
OdpowiedzUsuńKurde, kurde, kurde. Dziękuję ot co.
mi tam początek 2012 tak komplikuje wszystko co zajebiste z 2011, że o.ja.pierdole
OdpowiedzUsuńsokolka