środa, 22 lutego 2012

Lights will guide You home..?

Obejrzawszy jeden z seriali, którego to odcinek traktował o Walentynkach uświadomiłam sobie jak zmarnowałam własne. Chyba to był najgorszy sposób w jaki mogłam je spędzić. Nabawiłam się bąbli i poparzonych rąk. Zbiłam dwie szklanki i cudowne szkło wbiło mi się w stopę. Wróciłam do domu zła, zmęczona, jeszcze bardziej zła i zrezygnowana. I postanowiłam sobie, że nigdy więcej, że już na pewno nie w taki sposób i z takimi ludźmi.
Samotne wieczory, kiedy wiem, że nikogo nie ma w domu i mam czas wyłącznie dla siebie aż do rana. Lubię właśnie takie dni, kiedy mogę zrobić sobie kawę w ulubionym kubku bo nie ma nikogo, kto by mógł go wcześniej zabrać. Mogę włączyć taki serial i oderwać się na trochę, znaleźć sobie czterdzieści minut odcięcia od mojej rzeczywistości i marzyć żeby znaleźć się tam, gdzie te szesnaście wspaniałych osób. Gapić się przez kilkanaście minut na zakupioną farbę i stwierdzić, że jednak źle zrobiłam kupując, ale i tak będzie fajna. Napisać do kogoś długiego smsa o czymkolwiek, nawet z głupotą. Pomyśleć nad sobą, porozmawiać ze sobą, tak właściwie. Śmiechem żartem, ale.. Fajnie jest czasem porozmawiać z kimś mądrym!
Dużo czasu spędzam na interpalsie. To chyba te międzynarodowe spotkania, lekcje, obcowanie z ludźmi z innych kontynentów tak na mnie wpłynęło, chociaż było to marne dziewięćdziesiąt minut. Wystarczyło, żeby na nowo znalazła pasję, wenę, zasób cierpliwości i otworzyła się na świat na tyle, by porozmawiać z wartościowymi ludźmi. Bo co z tego, ze mieszkają w Ghanie i są czarni? Czy to w ogóle jakiś wyznacznik?
I przecież spędziłam taki miły dzień z Rogalkiem, gdzie doszłyśmy do wniosku, że system polskiej edukacji jest do bani, zjadłyśmy prawie całe pudełko precli i paluszków, że obie marzymy o wyjechaniu gdzieś daleko, o dostaniu się do Erasmusa, że chciałybyśmy znać pięć języków i że matura nas trochę przeraża, ale każdy by już chciał mieć ją za sobą.
Świadomie zrezygnowałam z okazji do przebywania w tym samym miejscu co człowiek, który swoją postawą i zachowaniem wszystko tylko mąci. Świadomie i chyba nie żałuję, chociaż teoretycznie powinnam. Chyba nie jestem aż taką masochistką, żeby dawać tak po sobie jeździć. Z  tego też wyrosłam.

Tokio- Beshkek- Moskwa- Budapeszt- Praga- Berlin- Amsterdam- Oslo- Paryż- Brazylia- Bogota- Meksyk- Nowy Jork- Los Angeles. To taka moja wymarzona trasa, żeby odciąć się od ludzi na jakiś rok i przez 365 dni być w stałej podróży, z jednego miejsca na drugie. Samolotem, samochodem, pociągiem, statkiem, rowerem nawet! Tak cicho sobie marzę o takiej wycieczce. I marzę o znajomości pięciu języków. I jak tylko skończę matury przysiadam się do tego, taki sobie wyznaczam cel!


Bogota. Piękne to, ja tam kiedyś będę. Zobaczycie wszyscy, którzy w to nie wierzą. Ja w to wierzę i tam właśnie kiedyś się znajdę.

Chciałabym znaleźć w sobie ten pierwiastek inności, odmienności, oryginalności. Pierwiastek, który zapewni mi to, że jestem stworzona do jakiś wyższych celów. Pewnie gdzieś go mam, bo każdy go chyba ma, ale gdzie? Ja też go kiedyś znajdę. I nie pozwolę, żeby moje życie wyglądało mizernie i szaro. Never, ever.
Mam długi weekend, bo reszta pojechała do Częstochowy modlić się za maturę. Ja chyba wolę wykorzystać te dwa dni na naukę do matury, a nie tłuczenie się autobusami. Jak się nie nauczę, to i modły nie pomogą.
Plan na jutro: Kawa, geografia, kawa, angielski, kawa, matematyka, kawa, geografia. I tak chyba w kółko, ale do maja zdążę. Opłaci się. I jeszcze będę na UW i jeszcze dostanę się na ERASMUSA. Yup.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz