Domoforko ma jedyna! Stwierdziła ja, że specjalnie dla Ciebie poświęcę swoją notkę, bo moje paluchi nie wytrzymają takiego zastoju, muszę czymś się zająć, żeby nie wchodzić do jaskini zła i zniszczenia ( czyt. mordoksiążka) i w jakiś sposób czuję, że to nie będą Twoje osiemnaste urodziny bez tej notki właśnie.
Tak sobie zaczęłam wspominać. Pierwsze co mi przyszło do głowy to Twoje dzisiejsze "Ratuj mnie.", a ja kiedy to odczytałam biegłam do apteki i prawie nie nakrzyczałam na ludzi przede mną, którzy mieli PRAWDZIWY problem- Jakie wapno wybrać i w ogóle czemu nie ma wapna zdrovit. I jak przyszłam, przyczłapałam się na tą górę i jak Cie zobaczyłam. I Twoje domoforkowanie, czytanie dialogów hiszpańskich (jesteś w tym mistrzem!) i to, ze czekolada była chyba czymś nafaszerowana. Umarłam ze śmiechu kiedy wyłączyli prąd i krzyczałaś że się boisz, zamknęłaś dźwiory żeby nie wlazły tak potwory. I pierogi, bardzo dobre zresztą.
A potem tak leciałam już sobie w swoim móżdżku i przypomniałam sobie tą pamiętną herbę z Tobą, muffinki które jadłam na mieście i to uwieczniłaś. A potem Twoja przemega osiemnastkowa impreza i wszystko co z nią związane.
Później (to nic, że mało to chronologiczne..) jak pierwszy raz Cię z Monią wyciągnęłyśmy na zbiórkę i jaka ja wtedy byłam głośna i przekonywująca, żebyś tam poszła. I poszłaś. YAY!
Potem Kraków, jak zalało nam namiot, wylewałyśmy z niego wodę kubkiem, jak robiliśmy wszyscy nindżasów, krzyczeliśmy o kasztanach, spałyśmy obok siebie przez tyle dni i biegałyśmy na kółka dwa jak jakieś małolatki.
No i przecudowne szukanie moich kluczy w śniegu, o trzeciej nad ranem. Ty wiesz, no.
A potem jak się przez Ciebie popłakałam. Dzisiaj. Za mnóstwo pięknych słów, a właściwie to jakieś cztery. Ale to dużo, bardzo to dużo. I z tego miejsca powinnam przeprosić za tak chaotyczną wypowiedź, ale w drugim pokoju leci jakaś bajka dla dzieci, ja jestem sama, samiutka w domu, zrezygnowałam z łażenia nie wiadomo gdzie, zaczęłam korzystać z domoforkowania. Poaz tym jest milion rzeczy, które chciałabym Ci tu specjalnie napisać, które przebijają się w mojej głowie i nie mogę ich jakoś uporządkować, ułożyć, posegregować. Jedno przebija się przez drugie. Walczą mi te wspomnienia w głowie, żebym wybrała najlepsze.
Nie ma najlepszego. Najlepsza była z Tobą każda chwila, bo jako jedyna jesteś niezależnie od wszystkiego dla mnie, ze mną. Że nawet gdyby skały srały, a mury pękały to tylko do Ciebie Kusznerrku mam pewność, że nie uciekniesz. Pewnie gdyby tak srały i pękały, to byśmy otworzyły czekoladę z magicznego pudełka szczęścia, zajadały się nią i śmiały z głupich filmików.
Dzisiaj kończysz osiemnaście lat. Jestem z Ciebie dumna, jak mało kto. Paradoksalnie, chociaż nie jesteśmy spokrewnione jesteś moją młodszą, lepszą i mądrzejszą siostrą, którą zawsze chciałam mieć. Moja ładniejsza i lepsza połówka. Dobrnęłaś daleko. Nie zapominaj, że to dopiero dla Ciebie początek. Nowa droga, pełna nowych doświadczeń, pełna osób na Twojej drodze. Nie każda z nich będzie dla Ciebie dobra. Miej świadomość, że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał Cię pociągnąć ze sobą na dno, urazić, zranić, żeby Cię bolało. Nie patrz na nich, ignoruj to. Trzymaj się tych dobrych dusz, które będą sprawiały, że będziesz latała wysoko. Wyżej niż byś sobie kiedykolwiek wyobrażała. Złe doświadczenia i porażki przyjmuj jako zdrowe kopniaki w Twój domoforski tyłek. Dobre gromadź, spisuj, segreguj i ciesz się nimi. Codziennie rano wyciągaj sobie uśmiech, noś go z dumą, noś go na twarzy i w sercu.
Może mam dodać banalne: Wszystkiego najlepszego?
Nie, to banał. Nie lubimy banałów.
Prezent for You part 2:
Kasia jest zaszczycona. I się popłakała. Chociaż nie płacze często. A jak płacze to musi być mocno poruszona.
OdpowiedzUsuń